Nasiąknięty bożków ironią

Wtedy przyszli barbarzyńcy. Oni też bardzo cenili bożka ironii. Tłukli go obcasami i wsypywali do potraw” Zbigniew Herbert


Wzrok kurczliwie trzyma bożka ironii
boi się po kryjomu że ktoś zakradnie się
pod osłoną peleryny czarnej- pozornej
że zada cios ręką manekina


plastikowe kubki zgrzytają zębami
idąc wzrok zaciskający różane palce
żyły pulsują namiętnie w rytm kubków
wybijając rytm przyszłym pokoleniom

ród poszerzył się dziś o następne
następne karbowane dno
dotknął subiektywnej oceny
"Cogito ergo sum”

możliwe że nadal myśli
ale bytu już nie zagwarantuje
własnemu ciału słonemu
od obcasów bożka ironii

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 07.03.2009r.

Dawied 08 03 2009 (11:13:00)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Świetny pomysł na wiersz, ale wykonanie nie równe. Pierwsza strofa odstaje metaforycznie chyba za bardzo od reszty. "idąc wzrok zaciskający różane palce" - język się tu chyba posypał albo zjadłeś literkę. Zakończenie wydaje mi się dobrze oddane. Dla mnie wiersz dobry, ale po twoich wcześniejszych pracach mam wrażenie takiej ciężkości. Całość jest dość rozbiegana, chodzi o to, że każda strofa wydaje się mimo spójności zbyt odległa od następnej, widać taki przeskok. Z plusem