Narożnik zaślepienia

Użytkownik ocenił pracę na 6
Lilko, co wchodzę w twoje wiersze to widzę postępy! Coraz bardziej mi do gustu twoje prace przypadają. Jestem przesiąknięty pasją i emocjami po obejrzeniu właśnie filmu "Wszystko za życie", jednak dostrzegam w tym utworze złość, nerwy, miłość, nienawiść i wszystko zmieszane bardzo dobrymi środkami stylistycznymi.

Od początku, witasz czytelnika narożnikiem zaślepienia. Pierwsze dwie strofy oplecione w bardzo dobre metafory przedstawiają nam niewiastę trzymającą splecioną bandanę fantazji. Ona ma już dość, wszystko co wydawało się spełniającym się w rzeczywistości snem okazało się tylko marą. Nie ma już barwnych chust, nie ma marzeń.

Widzimy nerwy i smutek oblane łzami bijące z tej pracy w smutnym klimacie. Zatuszowane półki emocji, pragnienia zastąpione pokutą. Do środków stylistycznych nie mogę się przyczepić - na całości są bardzo dobre, pobudzają emocje, wyobraźnię.
Przy kanionie kociego ogona widzę po prostu płaczącą na kanapie kobietę, która zajada się lodami i wypłakuje oczy przy "Casablance". Brzmi to może ironicznie, jednak mówię w bardzo pozytywnym sensie. Widzimy słabość kobiecej postaci, widzimy pierwsze stadium depresji.

Objawia się ono w prostym "wróć do mnie" - prosty zwrot, jednak w całości pracy brzmi jak cholerny krzyk. Korektor wspomnień - bardzo się podoba.
Wspomniany korektor leży na rogu serca i rozumu, na tej odwiecznej granicy podsumowanej w ostatniej strofie/ostatnim wersie.

Całość pracy jest bardzo płynna, czyta się z wieloma zatrzymaniami, postanowiłem nie oceniać każdego zwrotu, każdej metafory - każdy odbierze je na swój sposób, mówią same za siebie.
Mogę powiedzieć tylko tyle, że podoba mi się twoja aktywność i ciekawy jestem kolejnych prac.
Tym razem z czystym sercem stawiam szóstkę, której dawno nikomu nie przyznałem. Dzięki!