Najwyższy sprawdzian

-----─═ڿڰۣڿ◕ڿڰۣڿ◕ڿڰۣڿ═─------

nawet gdy ręki zabraknie na desce
stół jest przedmiotem tak humanistycznym
jak język polski kredę odkładam na chwilę
ktoś w miejscowości "Brak" ucząc w okno patrzył
o kochance i listach do przyjaciół myślał
ponad żmudzkimi głowami
potem niósł w świecie włosy do ramion jak fugę
drewnianą

aż mu ręce zdrewniały od ostatniej wojny
metal coraz częściej wchodzi w życie
ale sęki zostały te same
mówimy o ojczyźnie to szósty przypadek
jemu gdy dojrzeć pól nie mógł z daleka
wystarczył wołacz poza pięciolinią
znamy muzykę tak bardzo konkretną
gdy trzask karabinu odmieniamy człowiek
nie ma liczby mnogiej
słońce też było jedno gdy o świcie Mauricio
piachu smak poznawał w sobie jak el grito
la elipse de un grit va de monte a monte
ludzie z jaskiń wysuwają lampki
w piaskach trzeciorzędu odkryto ślady produkcji
barwnika

minerały mielono w kamiennych płytach
lub w łopatce żubra

czerwień z tlenków żelaza a z magnezu czerń
kobiety twarz zawracają w kierunku Pair-non-Pair
dziewczęta tapicerki o skórze barwionej
uczą się któraś oczy szeroko otworzy
na palcu kropla krwi derma incognita
szczególnie wieczorem
stróżki krwi pospiesznie wpadają do sera
wątłe linie zbiegają się w sęk
który jest słońcem w drewnianym krajobrazie
nawet gdy ręki zabraknie na desce
stół jest przedmiotem tak humanistycznym
jak język polski kredę odkładam na chwilę...

Ocena: 6
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 04.02.2012r.

Szary sweter 04 02 2012 (18:33:13)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witam!

Podpisuję się w pełni pod powyższą oceną.
Dodam tylko, że mimo znacznej długości i złożoności metafor - Twój utwór nie męczy, a jedynie zachęca do wgłębiania się weń coraz bardziej. Oby więcej takich wierszy. Akceptuję. :)

Pozdrawiam,
Szary sweter

Szary sweter 04 02 2012 (18:33:58)

Poniższą, w zasadzie.

Alabastrowa Marzycielka 04 02 2012 (18:24:08)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witam.
Twój wiersz jest rzeczywiście smutny, mam ciągle wrażenie, że piszesz o życiu i ludzkiej nienawiści. Przyznam, że poruszyłaś moje serce.

Bardzo spodobał mi sie zabieg, którym rozpoczęłaś i zakończyłaś wiersz. Dzięki temu odniosłam wrażenie, jakby cały utwór został zapięty niewidzialną dla oka klamrą, z bardzo pozytywnym skutkiem. Świetne środki stylistyczne, bardzo podobają mi się Twoje metafory.

,,ktoś w miejscowości "Brak" ucząc w okno patrzył
o kochance i listach do przyjaciół myślał"- miejscowość Brak jest świetnym pomysłem, pierwsze, co mi przyszło na myśl(nie wiem czy trafnie), to rozbiory Polski ...

,,gdy trzask karabinu odmieniamy człowiek
nie ma liczby mnogiej"- fenomenalny kawałek, mój ulubiony, jakbyś dokonywała analizy i koniugacji wojennej tragedii.

,,dziewczęta tapicerki o skórze barwionej
uczą się któraś oczy szeroko otworzy"- te wersy są tak rzeczywiste, że mozna dostać dreszczy.

Twój wiersz jest naprawdę dobry. To czy mi sie podobało, jest adekwatne z oceną.

Pozdrawiam ciepło,
Alabastrowa Marzycielka :)