zakurzone myśli przenikające
srebrzystÄ… krzywiznÄ™ luster
ukazują tępą prawdę
zaniku człowieczeństwa
to my zdecydowanym ruchem
uśmiercamy gołębia
patrzÄ…cego z wyrzutem
spośród dymiących zgliszczy
naszej wolnej woli
tworzymy zwarty korowód
żołnierzy mamony
spętanych kajdanami egoizmu
gdy drgajÄ…c w spazmie strachu
wykupujemy miejsca
w pierwszych rzędach raju
i uwalniając swój krzyk
z głuchym łoskotem
spadamy
Ocena: 4.667
Liczba komentarzy: 3
Data dodania: 12.10.2009r.
Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo udany wiersz :)
Użytkownik ocenił pracę na 5
jak dla mnie, piękny. wiesz o czy piszesz, widać, że to nie kilka kiepskich metafor skleconych bez sensu. chyba pierwszy więc 5.
Użytkownik ocenił pracę na 4
Kurcze podoba mi się no. Kojarzy mi się z moimi pierwszymi wierszami, takimi jeszcze niepewnymi, delikatnymi, bez tej uderzajacej siły, czegoś mocego, swojego. Fajnie posłużyłaś się środkami stylistycznymi, wyszło naprawdę negatywnie. W sumie nie widzę tu czegoś co mogłoby mi się niespodobać, banalnie z pewnością nie jest. Temat ukazany całkiem ciekawie. Z nadzieją na siłę, zdecydowanie mocne cztery.
Musisz się zalogować aby móc pisać komentarze.
Statystyki: Wiersze: 7862 | Artykuły: 264 | Recenzje: 234 | Proza: 1645 | Wywiady: 50 | Komentarze: 46599 | Użytkownicy: 3568
Online(34): 31 gości i 3 zarejestrowanych:
exother, Pawlak, utopistka
Dekalog | Historia | Redakcja | Regulamin rekrutacji
Nasze społeczności: Nasza-klasa | Facebook |
Nasze serwisy: Portal | Forum | Mapa |
Kanały RSS: Prace | Nowości | Wydarzenia
Współpraca: Portal literacki | Copyright © 2008 - 2010, portal literacki wpmt.pl