NadchodzÄ…c

rzęsy pierzchły uśmiechem
a oczy inspirowały śnieżne iskry

nadchodziło
wolno

bardzo wolno

za to cicho milczący wieszał się
na wskazówkach szemrających wyrok
i jeszcze hipokryta
życzył głupiej dorosłości

lud przyjÄ…Å‚ go niepewnie
tylko niektórzy skazali stanowczo
na spalenie w nieufności

spalał się mamrocząc gorzko
rzucał fałszywe szczęście
prosto w zmarszczki młodością
wyżłobione

lud zamilkł
nieliczni wyszli

a delikatna muzyka
objęła cicho uszy

Ocena: 5.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 22.12.2009r.

jazzu 22 12 2009 (21:05:47)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ja też widzę w tym bardzo dobry wiersz, ale przeszkadzają mi niektóre przerzutnie, np. myślę, że z rozbitego "nadchodziło wolno" zrobić jeden wers i z "prosto w zmarszczki młodością wyżłobione" zrobić tak by albo zastosować inwersje i zamienić miejscami wyżłobione i młodością, bądź młodością przerzucić do następnego wersu. Treść hm ciekawa, potrafi wciągnąć i wczuć się w rolę podmiotu. Takie 5 z :)

Ancilla 22 12 2009 (19:48:25)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Kolejny rewelacyjny wiersz w Twoim wykonaniu. Zadziwiasz mnie, ale to dobrze. Chwała Tobie za to :D Jasno postawiłaś sprawę, nie ma owijania w bawełnę. Naprawdę praca wywarła na mnie wrażenie. Wciągnęły mnie w szczególności te wersy "spalał się mamrocząc gorzko rzucał fałszywe szczęście prosto w zmarszczki młodością wyżłobione", ciekawe, ujęły mnie. Cóż mam powiedzieć, zasługujesz na oklaski. Według mnie rewelacja!