Na wiecznÄ… pamiÄ…tkÄ™

Użytkownik ocenił pracę na 5
Tytuł przywodzi mi na myśl wpisy z dziecięcych pamiętników, jeden sama ostatnio kartkowałam przy okazji przeprowadzki, może stąd to skojarzenie. Jednak już treść jest w swej wymowie zaskakująco dorosła, zaskakująca przede wszystkim dlatego, iż pobrzmiewa w niej "starcza" mądrość, życiowe doświadczenie. Początkowo miałam odczucie, iż wiersz jest kierowany do córki, a nadawcą jest matka. Spojrzałam wtedy na klasyfikację i spojrzałam z trochę innej perspektywy na Twą pracę i zrozumiałam, do czego bijesz zwrotem ad perpetuam rel memoriam. Dwa ostatnie wersy są piękną kropką "i", podmiot odwołuje się do wagi pamięci o latach młodzieńczych, do wagi wspomnień, przeszłości, też do przyjaźni. Na wieczną pamiątkę - by czas nie zatarł w nas wszystkiego, co było na dla nas kiedyś ważne.
To, co rzuca się w oczy w Twojej pracy to przede wszystkim specyficzna forma, jak i stosowanie interpunkcji, której zadaniem jest raczej akcentowanie pauz niźli kierowanie się zasadami gramatyki, czego (mam nadzieję) jesteś świadoma. Podoba mi się bardzo sposób, w jaki operujesz słowem, wywołując jedynie pewną poświatę uczuć, stąpasz a nie kroczysz, mówisz - nie krzyczysz. Wiersz, widzę, bardzo osobisty, dlatego przymknę oko na zaimki osobowe wielką literą. Pisz, dziewczyno, bo chętnie przeczytam coś innego, co wylało się spod Twego pióra. Za ten tu wiersz, masz 5.