Na szafocie

Użytkownik ocenił pracę na 4
Krótko mówiąc po kilku odczytach czułem się jakbym wchłonął właśnie fragment retrospekcji faceta świeżo po rozwodzie. Nie owijając w bawełnę powiem, że podobało mi się - ale nie tak jak większość twoich prac. Cholera no nie wiem, czegoś jakby mi brakowało - coś jakbym już gdzieś kiedyś odczuł, zobaczył, doświadczył - przy twojej poezji. To myślę komplement, bo ciągle wywołujesz emocje, jednak ten wiersz nie przemówił do mnie tak dosadnie, dobitnie, mocno. Umiejscawiasz historię mężczyzny, historię jego spalonego szczęścia - jako powrót do domu, który spłonął razem z owym szczęściem. Ciągle świetne środki stylistyczne i cała gra słowem, jednak emocje, które nawiedziły mnie - były jakieś pospolite, średnie, wiesz - dla mnie jesteś ponad średnią.
StÄ…d moja ocena.
"będzie to grusza – na gałęzi której bujała się córa" - córa? :) dlaczego tak...nie wiem - może błędem będzie nazwanie go patetycznym - ale tak poważny wyraz? Nie pasuje mi on tutaj. "Córka" zbyt pospolicie?

Ogólnie nie mam się do czego przyczepić. Dobry, solidny wiersz z historią, wszystkimi cechami poezji i takie tam. Ale czy my - twórcy - zamykamy się w schematach? Dla mnie poezja, która zbiera najwyższe noty - o ile można stawiać oceny najlepszym wierszom - powinna powodować szereg coraz to nowych emocji, doznań, uczuć.
W tym wypadku widziałem jeden poziom. Historia spisana w wiersz, zostały wprowadzone środki stylistyczne, klimat, jakaś atmosfera.
Jednak dla mnie tutaj było jakoś ciągle za mało - już poczułem to po pierwszej strofie i do końca było to samo. Czegoś za mało. Sam nie wiem czego - może tej "jazzowości", która nieodłącznie towarzyszy twojej poezji.
Zaczynam bredzić, ale myślę - że ty sam doskonale wiesz co miałem na myśli.



Zoso