Mywielcy

Nie staram się nigdy poprawiać interpretacji utworu, ale sugerowłeś symboliczność pierwszej strofy, gdzie żadnej symboliki nie ma. Oczywiście dowolność interpretacji jest potrzebna, ale, parafrazując Ilveran, zaznaczenie pewnych ram tematu jest ważne (dla mnie). Moim zdaniem trzeba czytelnikowi w jakiś sposób wskazać o czym mówimy, a potem wywołać pożądane emocje.
Nie staram się, jak napisałeś, uczyć Cię odbioru tegoż utworu, ale dla mnie (widocznie się myliłem) poprosiłeś niejako o pomoc w zrozumieniu pierwszej strofy, więc powiedziałem Ci co gdzie pasuje. Owszem, to pewnie dowodzi miernoty wiersza, ale moim celem jest pewien przekaz - źle to ująłem, trudno. Więc przekazałem to wprost. Nie staram się powiedzieć, że mój wiersz jest lepszy niż myślisz, bo to przeczyłoby naturze poezji. Jestem początkujący i popełniam mnóstwo błędów. Codziennie odkrywam nowe sposoby na ekspresję i jestem z tego dumny. Krytyka jest dobra, tylko moim zdaniem powinienem tutaj ujrzeć jakieś sugestie z waszej strony jak mogłoby to wyglądać, by było lepsze.
Dalej - nie staram się narzucić Ci sposobu odczytu (chociaż może rzeczywiście z rozpędu to zrobiłem), jak mówiłem - skoro nie widzisz drogi (moja wina, źle ją oświetliłem), to poczuwam się do obowiązku wskazania Ci jej. Oceniłeś już utwór, wyraziłeś swoje zdanie, ok. Dlaczego nie mogę Ci pokazać interpretacji własnego wiersza, szepczę tylko "tak też może przecież być" (ten wykrzyknik rzeczywiście mógł zmylić). Może kiedyś moje tłumaczenia pomogą Ci inaczej spojrzeć na jakiś utwór? A może jestem głupi sądząc, że jestem w stanie Ci coś pokazać, nie wiem.
To nieszczęsne "niestety" nie jest atakiem. Niestety wyraża żal. Żałuję, że z niezrozumiałych powodów odbieram twoją osobę jako wroga w pewnym sensie.

Mam nadzieję, że ta dyskusja nie wpłynie negatywnie na nasze relacje i będę kiedyś miał okazję czegoś się od Ciebie nauczyć. Już dziś dostałem porządną lekcję, za co szczerze dziękuję. Pozdrawiam i przepraszam za moją arogancję.

Kiedyś czytając twoje wiersze doszedłem do wniosku, że jeżeli dojdzie do wymiany opinii i poglądów, to kompletnie miniemy się ze zrozumieniem. Niestety miałem rację. Oczywiście nie podważam twojej interpretacji i gustu, ale kilka rzeczy mnie razi. Przede wszystkim twoje przeświadczenie co do głębokiej symboliczności mojej pracy. Pierwsza strofa jest dosłowna! Urzędowo nie mam drugiego imienia, jednakże przez różnorakie względy numerologiczne i mitologiczne dodałem sobie tych imion sześć. Tak to właśnie wygląda - mam siedem imion, ale nie mam drugiego. Nigdy nie chciałem tłumaczyć prawdziwego sensu moich prac, ponieważ tracą one wtedy część swojego uroku, a mianowicie dowolność interpretacji.
Co do tej przedostatniej strofy - spodziewałem się, że jej pierwotne znaczenie nie zostanie odkryte, ale nie spodziewałem się, że ktoś postawi tak ogromny mur pomiędzy filozofią i religią. Możliwe, że po prostu zbyt głęboko ukryłem tok myślenia podobny do myśli Nietzchego.
Nie spodziewałem się też, że ktoś nazwie heretyka filozofem (chociaż mam nadzieję, że to tylko skrót myślowy).

Ty piszesz tak, że każde słowo można wziąć dosłownie, symbolicznie i metaforycznie, nie utraciwszy sensu. To, że ktoś nazwie to zlepkiem przypadkowych słów, to nie znaczy, że tak jest.

Ah, zapomniałem dopisać kilku rzeczy. Zazwyczaj najlepszą dla nas poezją jest ta podobna do naszej.
Oczywiście (bez obrazy dla nikogo)cieszę się bardziej z surowej oceny, ponieważ kiedy będzie ona satysfakcjonująca, wtedy jestem pewien, że naprawdę stworzyłem coś dobrego. Cieszę się z tej czwórki, to przecież dobra ocena. Poza tym w pełni się z nią zgadzam - wiersz nie jest wybitny. :)