*** (Myślę o dawnym życiu)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Ja też często Myślę o dawnym życiu, a przeszłość prześladuje mnie jak Gestapo. Uciekamy, ciągle uciekamy od wspomnień, które stają się czasami umysłowymi torturami, a my jak sadyści we własnych umysłach katujemy samych siebie.

Towarzyszem dawnych dni był strach (ile jest w tym wierszu mnie...). On dawał siłę napędową do ucieczki(?), jednak kiedyś nikt nie uciekał, pomimo strachu szedł do przodu, szedł przed siebie.

Teraz kiedy siedząc w fotelu, wygodnie, popijając herbatę, tylko białym światłem wizji, możesz przenieść się chociażby duszą do dni które minęły, których dźwięku chcesz zapomnieć, a jednocześnie pamiętać, dziwne rozwarstwienie...

Teraz dochodzę do opisu wspomnień miłości, bo ona odgrywa pierwszoplanową rolę w życiu każdego z nas (nawet ja znalazłem szczęście i przestałem Ci smęcić^^). Jednak Twoja miłość (czytaj ta którą ty potrafisz stworzyć i kogoś obdarować) jest wyjątkowa. Kreujesz dwoistość jej natury, stałość i nie stałość (to tyczy się wiersz rzecz jasna i podmiotu lirycznego^^).

Emocje wycinają w sercu blizny, ale czy to dobrze(?) źle(?). My sami wycinamy sobie emocjami blizny które później sami rozdrapujemy (my biedni sadyści własnych dusz).

Strofa w nawiasie. Czysta słodycz zmysłowości (wspomniana poniżej przez Julkę synestezja). Barwne epitety które można poczuć, po dotykać, po inspirować się nimi troszkę. Jednak wyobraziłem sobie jak wycinasz sobie w sercu tę strofę w nawiasie. Kolejne dwa wersy, kilka poprawek. (skaryfikacja serca i duszy, piętnowanie siebie)

Kończysz Piontą, frazą o tym, że miłość to najprzyjemniejsza odmiana Sadyzmu.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Niebanalny utwór o miłości i pamięci. Czytałam kilkakrotnie na głos i jestem urzeczona. Moją fantazje poruszył fragment:

"(na pohybel dysonansom!
rozkwitają ametystowe lilie
ich suchy zapach uspokaja...)"

Już próbowałam to odczuć. Kolor, zapach, spokój zgrały się idealnie. Stonowane wyciszenie całości wiersza. Doskonałe operowanie synestezją.