Myśl wygłoszona na Kasprowym Wierchu

Nim półmrok nastanie jam owocem stworzenia,
niemniejszym niż jednostka ciszy i zbawienia,
łabędzim zaś ruchem spoglądam w Twe lice,
wielbiÄ…c w pojednaniu, chwytajÄ…c w prawice,
dłoń Twą wznoszącą duszę wprost w górskie potoki,
gdzie stawiali mnie wszyscy mędrcy i proroki!
ach! jak tu wysoko, pragnę wzbić się w chmury,
słyszeć szept wzniosłości, niszy dźwięk ponury,
szum powiewu lasu ha! pastwisk blask zielony,
pokaźnie i szeroko Tobą wzbogacony,
zdradź prędko z czyjej ręki wydałaś owoce!
skąd chwalisz nas swym błyskiem w tej głuchej epoce!
z wielkości bez lęku spoglądam w Twe strony,
nie słyszę lecz widzę Twój urok rzeźbiony,
malowany dziÅ› poprzez urodziwe fale,
które szept mój przesyca głośno lecz niedbale!
nim cienie opadną złotym Słońca graniem,
w dół zabiorę duszę, ginąc wraz z czekaniem!

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 14.03.2010r.

jazzu 15 03 2010 (13:30:11)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Spoglądając na tytuł przypomniał mi się Kordian i jego przemiana na górze Mont Blanc, tutaj w zależności od interpretacji i kierunku, można za podmiot opisywany wziąć Polskę, bądź ukochaną podmiotu. Widzę, że starałeś się trzymać rytm, wiersz ma średnio 12-13 sylab(przynajmniej tyle się naliczyłem), wersyfikacja spójna prowadzi do wniosku, że to może być monolog poety. Typ rymów aabb też przywodzi to ma myśl. Liczne wykrzyknienia, a z nimi powinna być związana duża litera, jeżeli są na końcu wersu, a u Ciebie tego brak. Rymy dobrze dobrane, mało częstochowskich. Cóż myślę, że na 5 z minusem zasługuje.