My religijni

Użytkownik ocenił pracę na 5
Zaczynasz neutralnie, rozprzestrzeniając aromat spokoju. Jedyne co mi przeszkadzało w pierwszej strofie, to powtórzenie słowa 'nadzieja', które wyrwały mnie nieco z rytmu.

W drugiej strofie język jest bardziej ostry, z nutką drastycznego słówka.
"w piekle puste głosy utonęły
na swoich skrzydełkach czyściutkich
niewinnych
z kurwą na końcu języka " - Jak wiadomo w piekle, niema grzecznych i świętoszkowatych aniołów; piekło zajmują upadli i całe to zło, ale jeśli uczepimy się tych upadłych, to można powiedzieć, że oni też kiedyś byli niebiańskimi istotami. W tym fragmencie znajduje się moja ulubiona linijka "niewinnych
z kurwą na końcu języka".

"aniołki na chmurkach
krwią splunęły na ziemię
potem usta wytarły
w swÄ… anielskÄ… albÄ™
przed wieczorną modlitwą" - ŚWIETNA strofa! Ukazuje 'prawdziwe' oblicze aniołów, którzy nie są tacy wspaniali jakby się innym wydawało. Cały ten 'szał' ze złymi upadłymi i dobrymi aniołkami, wydaje się być jedną wielką bujdą.
IdÄ…c tym tropem oczywista staje siÄ™ ostatnia linijka.
"modli się orgia tyranów"

Powtórzę się: Zaczęłaś spokojnie, by później zaszokować czytelnika treścią tej pracy. Wywracasz do góry nogami wizje 'ludzi wiary', oraz tych którzy mają w głowach obrazy białych i uśmiechniętych aniołów.
Błędów nie znalazłam.
Podoba mi się to z jaką lekkością i płynnością opisujesz sytuację liryczną. Jak dla mnie wszystko działa na jeden ogromny plus <choć to powtórzenie w pierwszej strofie nie bardzo mi tam odpowiada>.
Ode mnie z czystym sumieniem dostaniesz 5.
Pozdrawiam ;)