Mur

Błądzę w swej samotności
ZatrzymujÄ™ siÄ™ na chwilÄ™
I patrzÄ™ w ten mur
Co nagle stanÄ…Å‚ na mej drodze
ProszÄ™ go
Aby siÄ™ przesunÄ…Å‚
Lecz on nie chce mnie przepuścić
WyciÄ…ga swoje ceglane ramiona
Mocno tulÄ…c do siebie
Żeby mnie nie stracić
Szukam pomocy w przyjacielu księżycu
Ale on
Zaszył się za czarną chmurą
I nie chce
Pokazać swej uśmiechniętej twarzy
Więc stoję tak nadal
I przyrastam do niego
Niczym dziki bluszcz na starym nagrobku
Mija czas
Powoli suną krajobrazy życia
A ja rozrastam siÄ™
Z każdą minutą ciszy

I nie ma ogrodnika
Wśród mijającego mnie tłumu
Który by boleśnie przyciął moje pnącza
UwalniajÄ…c na zawsze
Od tego przeklętego muru
Z każdą kroplą deszczu
Odpływa nadzieja
SÅ‚yszÄ™ gdzieÅ› z daleka
Dźwięki smutnej gitary
Jakaś wrona skubie zeschłe gałązki
Z rytmicznym stukotem
Odjeżdża kolejny pociąg donikąd
Milknie stary zegar na wieży
Coraz cichsze
Tik tak tik tak tik tak ...

Ocena: 4.667
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 08.02.2009r.

Dawied 13 02 2009 (19:56:47)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Na początek miałem wrażenie, że jest taki trochę kwadratowy, że nie płynie się z nim, ale z linijki na linijkę jest coraz lepiej, coraz bajeczniej. Tak dobrego zakończenia dawno nie czytałem, a trochę już wierszy tu przeczytałem.

m. r. vesper 08 02 2009 (17:47:55)

Użytkownik ocenił pracę na 5
ciekawie i przyjemnie ;]

aubrey 08 02 2009 (14:05:09)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Podoba mi się. Bardzo miło się interpretuje. Musisz jednak pamiętać o tym z czym i ja na początku miałem problemy. a mianowicie, z przerzutnią. Interesująca metafora i zarazem personifikacja samotności. 4 z plusem.