Motyw 50211

Drugi: To sztylet w ręku?

Ł: Tak, takiego go zapamiętam

Drugi: Nie możesz odejść teraz
We łzach Ci gwiazdy świecą
Z zapowiedzią poranka

Ł: Może to jest ta chwila
By krwiste otworzyć strumienie
Daj mi powód do życia
A nie pójdę na piekła próg

Drugi: Sam go odkryć..

Ł: DOŚĆ!
Bądź jak polarnej gwiazdy znak
Daj mi wskazówkę
Bym już nie szedł sam
Słowa pustki tego nie naprawią
...
Żebym się wybawił
Coś musi się zacząć

Drugi: Zapomnieć musisz
Nie ma lekarstwa
Na bóle duszy

Ł: Prędzej tu i teraz się zgładzę
Od tego uszy mi gniją
Jak to nie ma ratunku?
Chcę jej oczy zwrócone na mnie oglądać

Drugi: Jej wzrok na Ciebie ślepym

Ł: Błagam skończ!
Bo zabiorę Cię ze sobą
Wiesz o tym dobrze
Że gdy zginę
Pójdziemy tą samą drogą

Drugi: Jestem Tobą, sam tu jesteś

Ł: Więc skończ mówić
Daj mi zdecydować


(Drugi odchodzi)


Ł: Spójrz teraz w niebo
Mała rzeczka płynie
Pełna galaktyk wszelkich
Jak kamyczków naczynie
Na półce ciemnej

Widzisz je teraz
Pozbawione kurzu
Czyste
Bez skaz
Nie dotknięte marzeniem

Mogłem Cię tam zabrać

Nie da się
Jesteś teraz gdzieś indziej

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 05.02.2011r.

AnonimowaFankaPoezji 06 02 2011 (16:27:46)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Strasznie mi się podoba. Poruszyłeś mnie nie tylko słowami.. Przede wszystkim obrazami, uczuciami. Jest autentycznie. Perfekcyjnie.
Ukazałeś to wszystko - słabość, strach, rozpacz... Zapisałeś je między wersami. Każda przerzutnia zbliża mnie do puenty, z każdą przerzutnią rozumiem i widzę więcej. Spodziewam się końca... Ale ten wiersz zdaje się nigdy nie kończyć. Urodziłeś kogoś <może drugiego siebie, tym razem tego na papierze>, kto wiecznie będzie stał w tym miejscu i zadawał sobie pytanie, czy starczy mu odwagi, by żyć... Lub zabić się. On będzie tam stał, ale wierzę, że Ty pójdziesz dalej.

Nic do zarzucenia. 5. Ogromne.