Motyl

Otrząsając się z popiołów wspomnień,
lekki motyl wzbił się w powietrze,
a ja, jak małe dziecko, biegnę, by naiwnie
chwytać w dłonie słońce, czuć magię
blasku i siły roztańczonej gwiazdy.
Strach uleciał wraz z szeptem promieni
i tylko skrzydła...raz musnęły kurz,
oblepione nim wspomnienia, leżą gdzieś
na dnie porannych zórz.

Zacienione lasy słów, promienna cisza,
a nagle skądś powiał wiatr. Przywiał
mglistą pamięć o uśmiechu, świadomość,
co ma być dalej, za kolejnym
blaskiem słońca, poranną zorzą,
ostrym zakrętem, cichym szeptem.
Co będzie, po szarym popołudniu,
małej chmurze, kroplach deszczu?
Co będzie, po ciszy?

Ocena: 4.667
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 14.02.2009r.

m. r. vesper 15 02 2009 (10:44:24)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo ładnie ujęłaś emocje, sama czasami chciałabym je w taki sposób opisać ;) poza tym są mi bardzo bliskie x) fajnie, bardzo fajnie

Krejzolka 14 02 2009 (21:55:09)

Użytkownik ocenił pracę na 5
a mnie sie bardzo podoba szczegolnie metafory

Dawied 14 02 2009 (21:34:21)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Kilka powtórzeń ogólnie trochę psują wrażenia. Czytając miałem wrażenia, że jest trochę za dużo tego wszystkiego. Przerzutnie przemyślane, choć może nie do końca do mnie trafiły. Interpunkcji fatalna, ale 4 się należy