Motyl

Użytkownik ocenił pracę na 5
Hej Jutto,
twój utwór był równie zwiewny jak tytułowy motyl.
Wydaje mi się, że to jeden z bardziej subtelno-kobiecych wierszy jakie miałem okazję w ostatnich czasach na WPMT oceniać. Podobało mi się bardzo. Od pierwszego do ostatniego wersu, od lampki Tiffaniego do skrzydeł życia - na palcach, subtelnie, (jak już pisałem) kobieco, delikatnie, zwiewnie, pozytywnie, przyjemnie, świeżo...mmmm...oczarowałaś mnie swoją poezją, Jutto.
W pierwszej strofie podmiot liryczny zwraca się do motyla - oj, mam nieodparte wrażenie, że jakiś facet za tym motylem stał sobie w pobliskim krzaczku. Jednak jak się zwraca, powiedzenie komuś, że oświetla mu życie jak lampka Tiffany - liryczny cud-miód. Przysiadanie w labiryncie słów, to takie dziewczęce, swobodne, wręcz wakacyjne chciałoby się powiedzieć - na pewno miłosne i przepełnione uczuciem i życiem.
Strofa druga również w atmosferze pierwszej, jednak nie urzekła mnie tak mocno. Skrzydeł witraże były ładne, owoc miłości ludzi zbudował przyjemne tło. Czytelnik wyobraża sobie powoooli jak to młoda para posadziła w ogródku małe drzewko, ono rosło, rosło i rosło, w końcu wypuściło liście, pąki, na jeden z nich siadł sobie motyl i pączek mówi mu te słowa:)
Wiersz kończy się wyznaniem podmiotu lirycznego o marzeniu dotyczącym motylego raju. Bohaterka chciałaby kosztować tam nektary wszelakie. Dotykanie życia skrzydłem było dobrym, swobodnym i spokojnym zakończeniem.
Przyjemny dla oka i ducha utworek na piątkę, nic dodać ująć nic.
Peace, milady.