Moja spontaniczność niepojęta

Ciężko o tym pisać,
by zmieścić w klamrach rozumu.
Zamknąć za dębowymi drzwiami
i przekręcić jednorazowy klucz.

Za tą barierą rzeczywistości
moja spontaniczność niepojęta.
Obraca życie o kąt pełny,
nieoczekiwanie, znienacka.

Zakłada na ramiona,
ciężkie siatki z zakupami z nieba.
Czasem z przystankami,
ale zawsze donosze je do domu.

Moja spontaniczność niepojęta,
spotkana w ludziach na chodniku.
Nie plącze języka nieśmiałości,
ale rozkłada dywan na wejśćie do serca.

Moja spontaniczność niepojęta,
zdziałała cuda na deskach teatru.
To ona pozwala mi występować
z odwagą na scenach mojego życia.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 30.07.2009r.

Jimmy Kane 30 07 2009 (11:48:33)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Brawo. ; ] Bardzo dobry wiersz, pobudza umysł i duszę. Myślę, że nie ma się do czego przyczepić. Ciekawa tematyka, intrygujący tytuł, a przede wszystkim ujmująca całość - jak najbardziej w porządku. Pozdrawiam.