MilisekundÄ™ od odrodzenia

Użytkownik ocenił pracę na 4
Bardzo spokojny, zdystansowany, delikatny i prosty utwór. Nie dostrzegam w nim nic wspaniałego - inaczej, mam wrażenie, że był pisany z ogromną dozą lirycznego bezpieczeństwa.
Spokojne środki stylistyczne oplatające twój o samotności, rozstaniu, pogubieniu, utraconym uczuciu. Niby banalnie, a jednak nieprzeciętnie. Swobodnie, wieczornie, zachęcająco. Utwór do którego chętnie bym kiedyś powrócił. Czytało się bardzo szybko.
Na początku bohaterka oznajmia, że pogubiła się - w tym "wszystkim" chyba...
Dalej widzimy zestawienie miłości z muzyką. W tym wypadku jest chaotyczna, smutna, melancholijna, sentymentalna. Podmiot liryczny spływa wraz z nią po ścianach pustego pokoju.
Serce na poobdzieranym krawężniku i nieodnaleziony wiolinowy klucz były dość dziewczęce, proste - a słodkie. Mogące się podobać.
Pieska puenta wycisza wiersz cichnÄ…cym wyciem samotnego psa.
Nie wiem co więcej mogę napisać - prosty utwór, jednak za dobry na trójkę. Niczym szczególnym nie zachwyca, jednak mimo swojego smutku powoduje melancholijny, stonowany uśmiech na twarzy czytelnika. Brak błędów w parze z niezłymi środkami stylistycznymi - i popularnym lirycznym tłem owocuje mi mocną czwórką. W takim twoim, swobodnym, dziewczęcym stylu.

Peace,
Zoso