Milczenie

Wydawało mi się, że powinno się poprzeć komentarz redaktora próbnego kilkoma słowy od siebie, Jazzu, a Ty tu takie zwyczaje;p Komentarz nawet zaczęłam pisać. Wiem, że nie ja powinnam zwracać uwagę na to, no ale...

Użytkownik ocenił pracę na 4
Witam w ten przeraźliwie mroźny dzień, w który Twój wiersz idealnie mi się wpasował. Wiersz o cierpieniu.

Podmiot liryczny zamyka się w sobie, nie chce otworzyć się z powrotem na ludzi – nie chce dać się znów skrzywdzić. Nie potrafi już czerpać z dobroci świata, „usycha” – jak piszesz. Krzyczy w nadziei, że mimo wszystko zostanie usłyszany, a zwłaszcza że usłyszy go ta osoba. Ona jednak wymyka mu się. Może miałeś na myśli ucieczkę wprost, może ucieczkę ze wspomnień, z pamięci – nie wiem.

Wiersz całkiem-całkiem, środki stylistyczne dobrane zgrabnie, czytało mi się płynnie i przyjemnie. Forma poprawna, do budowy wiersza przyczepić się nie mogę.

Dobrze wywarzony ten wykrzyknik:

„krzyczę !”

Wielu autorów myśli, że interpunkcja jest nieistotna – nic bardziej mylnego. Tutaj wykrzyknik, jako jedyny znak przestankowy, jest jeszcze wyraźniejszym podkreśleniem. (Boże, to zdanie zabrzmiało jak z zeszytu pierwszaka. Wybaczcie, mózg mi zamarza. Ale wiadomo chyba, co mam na myśli.)

Przekaz wiersza jest czytelny. Mimo to, szczególnie mnie za serce nie złapał – ot jeden z wielu. Emocje są ledwo wyczuwalne, wersy puste. Ale przecież nie każdy wiersz może być szczególny, czyż nie?

Wystawiam Ci tylko albo aż 4, bo ze względów technicznych jest właśnie „powyżej przeciętnej”. A czy temu wierszowi rzeczywiście brakuje „tego czegoś” zostawiam do własnej, subiektywnej oceny.

Oby Ci wena nie zamarzła,
Szary sweter.