Między żywą porcelaną

Dziękuję przepięknie za recenzję:-)Cieszę się,że nie wypowiadałaś się o stronie technicznej,ponieważ mam nadzieję,że oznacza to,iż w mojej pracy nie było błędów:-)
Dla mnie jest to bardzo osobisty wiersz,ponieważ codziennie obserwuję ludzi i za każdym razem dostrzegam jak zaczynają się zmieniać w tą samą sztuczną masę. Szukając ludzi wolnych walczę często z samotnością.
Jeszcze raz dziękuję za komentarz i poświęcenie czasu:-)
Pozdrawiam bardzo serdecznie:-)

Użytkownik ocenił pracę na 6
witaj :) powiem szczerze, że nie wiedziałam, czego się spodziewać po tym wierszu. tytuł jest intrygujący. tak więc zasiadam do pisania przy wtórze zespołu Human, który jest moją dzisiejszą ostatnią deską ratunku.

czuje się oszołomiona natłokiem obrazów i emocji, które we mnie wywołałaś. jest to jeden z lepszych wierszy, jakie ostatnio czytałam.

pierwsza zwrotka i pierwsze dwa wersy już na początku wgniotły mnie w ziemię. czuje złość podmiotu. ktoś wciąga go w cień, a jemu się to bardzo nie podoba. ukrywają gdzieś realne zagrożenia, przez co dezorientują poczucie bezpieczeństwa. ludzie są zbyt zmęczeni, by mieć nadzieje. a przynajmniej to można zobaczyć w twarzach przechodniów na ulicy. szarość i zmrużone od zimna oczy. mówi się, że każdy człowiek jest na swój sposób piękny, a podmiot wychodzi tutaj z całkowicie aspołeczną postawą - dla niego każda z tych twarzy jest obskurna. brawo :) trzecia zwrotka jest dla mnie nawiązaniem do samobójstw. ale też utajonych frustracji - zamykanie dźwięku w pozytywkach. pod koniec podmiot poddaje się. łatwiej jest przecież się poddać niż walczyć z całym światem. brakuje mu siły.

podsumowując: dla mnie mistrzostwo świata - dobór słów, nastroi i elementów metaforycznych. dodaje do wierszy bliskich mi osobiście :) pozdrawiam i życzę wiele inspiracji :)