Mężczyzna

A czy ta twórczość Tobą nie wstrząsa, nie porusza Cię? Czy nie pobudza do refleksji? Nie potrafię powiedzieć, gdzie kończy się proza a zaczyna poezja, ta granica zatraca się szczególnie w dzisiejszych czasach, kiedy wiersz rymowany zanika a przecinek staje się staroświecki, jednak przesłanie pozostaje. Wiersze mają dotknąć naszych umysłów, zmusić do myślenia, zatrzymania się na chwilę, by zastanowić się nad istotą zdarzeń. Zdecydowanie mogę zakwalifikować powyższy utwór do działu, w którym się pojawił. Nadal nie mam zastrzeżeń. Niech resztą będzie dedykacja autora, która przypomina, jaki popularny współcześnie nurt reprezentuje "Mężczyzna" i jego autor.

Przykro mi, ale w swoim osądzie nie będę słodki jak owa krew na scyzoryku . Może jestem tępy, ale poezji w powyższym "wierszu" jest tyle co krwi na oblizanej kosie... dla mnie nie ma co tu rozumieć, dlatego zachowując szacunek dla siebie i innych ludzi nie będę oceniał tego dzieła. To się chyba nazywa "wolność słowa".

Użytkownik ocenił pracę na 6
To nie jest typowe ani przesadne. TO się ceni. Jestem pod wrażeniem (mam tylko wątpliwości co do znaczenia śmierci w tym wierszu).

Użytkownik ocenił pracę na 6
Już pisałem wcześniej, że Twoje wiersze mnie miażdżą na całej linii, a ten wiersz zrobił to samo, co poprzednie. Napisałeś to z taką obojętnością, że mnie trochę to przeraziło, wstrząsnęło mną i chyba miało tak ze mną zrobić. Wszystko ma nutę tajemnicy, ale i aż posłużę się masłem maślanym, dosłownej dosłowności, bezpośredniości, Utwór ma ogromną siłę przekazu i niewątpliwie zastanowi czytelnika. Standardowo już sześć.