Mentalna rzeczywistość

Użytkownik ocenił pracę na 4
Gwiazdo moja mała. Nie lubię wierszy o przyrodzie, bo nie mają filozoficznej myśli przewodniej, nie niosą sensu i morału, pointy. Tak jak u Ciebie. Wiesz, jak to jest, jak opowiadanie jest ładne tylko z zewnątrz, to ciężko mu i tak się dostać, bo nas nie interesuje. Porównania... ładnie było, ale trzecia strofa w trzeciej zwrotce mi nie pasuje, ba, cała zwrotka ze sobą nie współgra, choć Tobie się tak może wydawać. Po prostu Zorza (taaa.... moja Zorza, moja Zorza B) tam nie współgra, negatywnie się wybija. Dwie ostatnie strofy się zaprzeczają, bo toniesz w słońcu czy chmurach? Nie podoba mi się też to, że użyłaś dwa razy słowa tonąć, musisz popracować nad przerzutniami. Stać Cię na więcej, Liluś. Nie obraź się- dla mnie na cztery z plusem.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Wiersz ciekawy owszem. Pięknie opisujesz przyrodę, przedstawiasz ją w niebiański sposób. Masz rację co do klimatu. Gdy przeczytałam wiersz po raz pierwszy już miałam prawić Ci kazanie co do klimatu- zdawał mi się on mroczny. Ale na szczęście postanowiłam przeczytać go drugi raz i tym razem klimat odebrałam zupełnie inaczej. Wiersz napisany poetycko, czujesz to co piszesz. Kiedy czytam ten wiersz wydaje mi się jakbym miała na sobie okulary 3D i była tam w środku, czuła tą przyrodę, ten zwierzęcy oddech- jak to ukazałaś. 'zdziczały księżyc'- piękny epitet, ciekawy no i daje do myślenia. Bo zwykły czytelnik, bez wyobraźni zastanawiał by się głupio jak księżyc może być zdziczały, a czytelnicy z nutką wyobraźni widzą to zapewne inaczej. Z tytułem udało Ci się trafić, jestem zachwycona, bo w wierszu naprawdę nie widzę wad.