Melancholia

Użytkownik ocenił pracę na 6
Wiedziałem, że trafię na taki szlachetny wiersz przeglądając portal. Przejdę może do interpretacji. Pierwsze zdanie jest porównaniem duszy do otchłani <Szeolu>, gdzie skryta jest tytułowa melancholia. Ona jak to ładnie napisałaś "czyha" i odżywia się, życiem, nic dodać nic ująć. Melancholia jest wśród emocji potępionym uczuciem, potępionym uczuciem, kiedy na piedestale stawiane są inne emocje. Kolejne wersy traktują melancholię jak boginię, wersy są czymś w rodzaju modlitwy, błagania o ocalenie. Następnie podmiot liryczny potępia melancholie za to, że ta pozwala mu umrzeć. Następnie mamy cudne porównanie do wspaniałego mitu o Orfeuszu i Euredyce. Koleje wersy bardzo przypadły mi do gustu, podmiot liryczny szuka schronienia w ciemności duszy, gubi się w tym zawiłym labiryncie. Kończysz wiersz krótkim dialogiem lirycznym. Doskonałą Pointą. Pozostawiam Ci najwyższą ocenę. Wiersz bardzo mi się podoba. Pozdrawiam.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie kropka, kończąca każde zdanie. Fajnie utrzymujesz mroczny klimat - jest on mroczny zarówno dosłownie jak i w przenośni. Dobierasz scenerię otaczającą podmiot liryczny w taki sposób, że odbiorcy nasuwają się obrazy pochodzące z najbardziej skrytych koszmarów, z filmowych horrorów, nasyconych nutą fantastyki. O dziwo podoba mi się sposób, w jaki kończysz całą tę opowieść - bo choć zdawkowa forma dialogu zazwyczaj wygląda źle, to tutaj jest niesamowicie odpowiednia. Przez całość utworu budujesz nastrój, żeby go ukrócić właśnie tymi dwoma, dosadnymi i zdecydowanymi zdaniami. Całkiem nieźle, gdyby nie interpunkcja.