Medytacje sylab czyli moje liryczne "haiku-miniturki" cz.II

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witaj.

Śliczne. Sama chciałam napisać coś więcej, ale Salem mnie uprzedził.

Pierwsze haiku spomiędzy tui razi światłem po oczach. Drugie... drugie ujęło mnie doszczętnie, niesamowitości. I w końcu ostatnie - pięknie pobrzmiewa w nim bezwietrzność.

Pozdrawiam serdecznie,
A.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Pierwsze haiku hmmm... nasuwa mi na myśl cudowny obraz światła słonecznego, prześwitującego przez gąszcz drzew, w tym przypadku tuj. Ostatni wers tej miniaturki jest bardzo tajemniczy ponieważ staram się go wkomponować w obraz jaki mi się wykreował poprzez dwa poprzednie wersy. Pozostawi mi to wiele do myślenia na wieczór.

Drugie haiku bardzo mi się podoba, jest tak dobre, że aż przyszpiliło mnie do ziemi jak entomolog przyszpila zebrane okazy do tekturki. Ofiara, ktoś kto zamarzł, kocham mróz a jeszcze jak porównałeś/aś go do kadzidła, brrrrr, aż ciarki przechodzą, chylę czoła i biję pokłony za tak doskonałe twory. Perły poezji.

Trzecie haiku nic dodać nic ująć. Opis wiecznego spokoju, nie dzieje się nic. Wyciszenie po dwóch poprzednich miniaturach. Kłaniam się w pas. Slava! Salem.