Medytacje sylab czyli moje liryczne "haiku-miniturki" cz. XIX

Użytkownik ocenił pracę na 6
Kolejna świetna dawka miniatur, widzę, że wciąż trzymasz swój magiczny i bardzo wysoki poziom. Krótkie przemyślenia przedzielone gwiazdkami, jednak w moich oczach pomiędzy wersami ze sobą mimo wszystko splecione. Widziałem bohatera o wczesnej, porannej godzinie. W pierwszym utworze prosi on rąbek marzenia, snu, zaczarowanej mary - bo została z nim mimo wszystko w świecie realnym. Potem przed oczami pojawia się blokowisko, jakieś osiedle, wspomnienie staruszki spod siódemki - niby to proste, a z drugiej dla mnie tym jest właśnie poezja. Pięknym, kilkuwersowym zsumowaniem otaczającej nas rzeczywistości, zastanowieniem się nad rzeczami najbardziej przyziemnymi. Piękne, prawdziwe, żyjące, plastyczne obrazy prezentowanej w dziewiętnastej już części twoich miniaturek.
Potem motyw śmierci, narodzin, kłótni (ciernie) i zgód (róże), oraz wszechobecne ostry nieporozumień - ja tak ten wers odebrałem. Czyiś wieniec się splata, innej zaś osoby - odpływa i rozpada się w niepamięć. Ostatni utwór dotyczy pogody, rzęsisty lód, poświata księżyca i puentująca całość, wylegująca się wieczność. Dla mnie bomba, zachwycająca, opleciona czarem minus-dwudziestu stopni. pokój