Masa Krytyczna

Traktujemy siebie zbyt poważnie aby umrzeć z pragnienia,
Wiatr łamiąc monotonię podrywa z ziemi banały;
w miłość wątpiące słowa domorosłych dziewczynek,
i tych już w nic niewierzących nastoletnich chłopców.

Wody, poezji, psa i kubła prostych słów - daj mi Boże

Erato, muzo uczucia skazanego na śmierć, niech ci grają
na cytrach, ostatni martwy płód - wiersz o miłości
Bo ja kocham Ciebie, znów po raz pierwszy. Poezjo
wśród wolnych pociągów pośpiesznych, naszej cywilizacji

Traktujemy siebie zbyt poważnie - przebacz nam Boże

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 02.08.2009r.

Kredka 02 08 2009 (18:27:36)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Ja też recytowałam, jeszcze przed czytaniem komentarzy ;) Podoba mi się, bardzo. Powiew świeżości plus dobra treść i forma. Zaraz zajrzę do Twoich innych wierszy, bo Cię jeszcze na WPMT nie spotkałam, a Twoja poezja zaczyna mi się podobać. Pięć z małym plusem.

Dawied 02 08 2009 (12:56:23)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo fajny wiersz. Tworzysz coś świeżego nie sięgając po awangardę i brawa Ci za to. Świetna stylistyka. Widać, że masz talent, a zakończenie świetnie oddaje klimat wiersza. Cóż, nie umiem prawić pochwał. Podobał mi się bardzo.

Destiny_ 02 08 2009 (12:24:45)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Jestem pod wrażeniem. Świetnie się go recytuje. (tak, próbowałam ; )) Nie rozumiem tylko dlaczego po przecinku wers rozpoczynasz dużą literą. Dobra, nie będę się dzisiaj czepiać ; ). Wiersz ma przesłanie i chwała Ci za to. Z czystym sercem dam 5.