Manewry czynów

...szkło emocji skruszone wszędzie
strach i szok ciągną za ręce
oddech nie chce dać się złapać
ból daje znać, że żyję nadal

Może cofnę trochę ten czas...

Dzień mocno splątał mnie czasowo
ruszam skrótem, nową drogą
byle z dala od kongestii myśli
bliżej mety lecz to nie wyścig

Życia tranzyt, śliskie ulice
mocno ściskam kierownice
kultura jazdy i rutyna
omijam, wyprzedzam, wymijam

Co wokół dla wzroku agrafia
w mroku tylko topografia
noga cięższa, głód prędkości
łamie przepisy moralności

Niewinna przepychanka z losem
to nowy marcowy docent
wchodzę w zakręt ciekawości
pełen pokus, a raptem poślizg

Głośny trzask i trafia mnie z frontu
poduszka powietrzna rozsÄ…dku
budzÄ™ siÄ™ powoli, spostrzegam...

Wciąż zapięty w pasy sumienia
czerwone odciski, wspomnienia
i nie ważne cabrio, czy sedan

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 21.03.2009r.

Dawied 21 03 2009 (17:13:47)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Początek zbyt dosłowny, ale potem dałaś porwać się wyobraźni i ładnie Ci to wyszło. Ostatni wers nie pasuje, ale po za tym dobrze

Imbir 21 03 2009 (16:16:00)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Niejednolita budowa nieco razi, ale za to pojedynczy wers, który został wprowadzony między pierwszą a drugą strofą mógłby być dalej kontynuowany zamieniając się w swoisty refren - nadałoby to nieco patosu. Wbrew pozorom diabeł tkwi w szczegółach. Ale do rzeczy: całość prezentuje się świetnie, również pod względem treści. Dopracowane rymy, zwroty, stylistyka. Jedyne co mi przeszkadza to ostatnia strofa, odbiega od konwencji całości. Przydałoby się parę kosmetycznych przeróbek, ale ogólny zarys odbieram pozytywnie.