Małej

Użytkownik ocenił pracę na 6
Oj tak, moi rodzice się rozwiedli się , więc rozumiem co chciałeś przekazać. Dziękuję Ci za ten wiersz. niezwykle profesjonalny.

"olaboga! a wiesz, że w Twoim utworze nie ma interpunkcji, kolejna różnica!" jedyne zdanie w którym użyłam wykrzyknika (chyba, że coś na szybko przeoczyłam) jedyne i do tego, aż opływające ironią... ani razu się nie uniosłam i wypraszam sobie wmawianie mi pewnych rzeczy, bo tego nie lubię bardzo..
no i właśnie sam dotknąłeś rzeczy o której mówiłam we wcześniejszym komentarzu, ale może na aż tak wprost, a mianowicie, po co Ty bronisz wiersza? ten, przynajmniej w moim przekonaniu, powinien bronić się sam. na tym chyba polega poezja, gdy wydajesz tomik nie siedzisz nad każdym czytelnikiem i nie wkładasz mu go głowy swoich racji, autor na swój sposób umiera.
i pragnę wiedzieć, w której części mój pierwszy komentarz był niemiły:)

to akurat była literówka, więc się nie gniewam:)
we mnie też nie ma złości, tylko najwyżej złośliwość i ironia, bo wydaje mi się, że uważasz się w jakiś sposób za bardziej kompetentnego, żeby oceniać i komentować własne utwory niż osoby postronne.
komentarz mój był jak najbardziej przemyślany i mówił o moim WRAŻENIU co wydaje mi się do tej pory do Ciebie nie dociera. wydaje mi się również, że jesteś bardzo przewrażliwiony na punkcie tego co robisz. za wszelką cenę, z uśmiechem na ustach, starasz mi się uzmysłowić, że nie powinnam myśleć tak jak myślę, ani pisać tego co piszę.
nawet jeżeli Cię tym rozczaruję, ośmielę się nie zmieniać własnego zdania i ODCZUĆ.
a poza tym nie rozumiem dlaczego podejrzewasz, ze myślałam, iż odczuwasz złość, bo z żaden sposób moje słowa nie mogły jej wywołać. nie wiem ile masz lat, podejrzewam nawet, że możesz być starszy ode mnie, ale to i tak nie zmienia faktu, że ukazując swoje wiersze na forum godzimy się, że nie podobać się każdemu (chociaż pragnę zauważyć, że ani razu tego nie napisałam).
a sofistów od Safony odróżnić potrafię:)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Twój wiersz urzekł mnie. Jest dopracowany i profesjonalnie napisany. Zawarte w nim uczucia mają potężną moc. Wzruszyłam się. Pozdrawiam i dziękuję za możliwość poczytania tak dobrej poezji.

jak ja się nie lubię tłumaczyć...ale jak mus to mus.
1) chodziło mi o wersy 11 + 5 które, może "mimowolnie" wpływają na czytanie i dają, przynajmniej dla mnie, opisane wyżej wrażenie
2) nie napisałam, że dedykacja powstrzymuje mnie przed oceną, ale przed interpretacja, a teraz nawet dodam, bo może nie było to zbyt jasne, przed interpretacją na forum, tzn na portalu, bo sobie samej i tak ją układam w momencie czytania wiersza, a przynajmniej wtedy rodzi się jej pierwszy zamysł.
i jakbyś może nie zauważył, nie napisałam, że wiersz mi się nie podoba, po prostu nie oceniam i tyle:)
mój komentarz w żaden sposób nie miał Ci czegokolwiek zarzucić czy wytknąć, po prostu podzieliłam się swoim wrażeniem, które zwyczajnie okazało się mylne, ale do wrażenia chyba mam prawo:P.
a tak na zakończenie dodam, że w moim przekonaniu schematy powiela się zawsze, tylko różnią się one od siebie sposobem realizacji:)
pozdrawiam serdecznie.
ps mój komentarz może wydać się uszczypliwy, ale takowym nie jest:)

w zasadzie nie komentuję wierszy, ale tu postanowiłam zrobić wyjątek. interpretować nie będę, bo dedykacją zrujnowałeś cały potencjalne pole manewru, przynajmniej mojego, ale to oczywiście nie jest żaden zarzut. nie wiedzieć czemu pragnę jednak zapytać o pewną rzecz, a mianowicie, (ehh.. zabrzmi to raczej jak stwierdzenie, bo może i takowym jest) Ty chyba czytujesz i lubisz pana Norwida?
może sprawiła to budowa strof i ilość sylab w wersach, ale czytając ten utwór w głowie słyszałam "Moją piosnkę" tegoż autora i tak mimowolnie zaczęłam się zastanawiać. ogólnie cały klimat wiersza taki jakiś norwidowski.
mogło by być trochę szkoda, że nie ma całkowitej konsekwencji w rymach, z tego co widzę pierwsza zwrotka trochę kuleje pod tym względem, ale dla mnie może to oznaczać wspaniałe wejście w tę zabitą interpretację, bo, a nóż wers ostatni pierwszej strofy ma się wyróżniać i znaczy coś istotniejszego niż na to wskazuje pierwszy rzut okiem:)
poza tym ciekawie opuszczasz to co wydaje się zbędne, a może paradoksalnie jest to istotne.
ładne, czyste słowa, trochę zdrobnień, przemyślane połączania, które tylko wydają się proste, bo takie codzienne, ale codzienność chyba nie jest prosta do końca...
nie oceniam, ale pozdrawiam.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Wzruszający. Do bólu prostolinijny, przenikający do głębi, prawdziwy i mądry. I jeszcze tylko trochę wzruszający. I końcówka - taka oderwana od rzeczywistości, naszej, nie-dziecinnej, za którą tęsknimy i z nostalgią ją wspominamy. I jeszcze słowa, którymi się posługujesz, one są magiczne, sposób w jaki ich używasz, jak tworzysz z nich wersy, jak rymy, te rymy w szczególności są niezwykłe. Sprawiasz, że wiersz rymowany nie jest już synonimem przeżytku i pewnej nudy. Za to należy się owacja na stojąco. Skromna, gdyż tylko ode mnie, ale podobno liczą się gesty, te małe zwłaszcza. To było prawdziwe katharsis dla mojej duszy, czyste piękno. Dziękuję.