Łzy

Użytkownik ocenił pracę na 3
Przybyłam :D Pierwsza strofa wiersza zbytnio mnie nie przekonuje, boli mnie bardzo często wciskany do wierszy motyw nadziei, ostatków nadziei, ten kolokwializm stanowczo mi się przejadł. W drugiej strofie czuję taki twórczy, szczery powiew, jakbyś dopiero się rozkręcił i zaczynał pisać. Wiersz jest pięknym nawiązaniem do kłótni, do niezgody, do efektów, które wywołuje ona w naszym organizmie. Chodzimy, miotamy się, szukamy pocieszenia, rozwiązania. Wiersz zaczyna się spokojnie, tak też się kończy. Jestem w stanie znaleźć w twoim wierszu spokój – szczególnie w ostatniej strofie; jakby rezygnację, jakby opadanie nadziei; w drugiej strofie natomiast podmiot się miota, próbuje ujrzeć wszystko w poetyckim blasku. Według mnie wiersz nie jest na 2, ponieważ jest napisany dobrym językiem, z pomysłem, bezbłędnie i porządnie.

Tytuł wręcz odrzuca, gdyż spotykany jest dosyć często, już jest pewne, że czytelnik przeczyta o smutku podmiotu lirycznego, ale czy to go zachwyci? Pierwsza strofa nie jest zła, aczkolwiek nadzieja i łza bardzo często ze sobą występują. Druga strofa ma raczej błąd składniowy, gdyż wers "Takie trudne otworzyć wewnętrzne drzwi" nie brzmi po polsku, chyba że byłoby to pytanie retoryczne. Trzecia natomiast mówi o tym, że człowiek szuka kogoś podobnemu sobie, przez co nie może spać (wypocząć). Cóż wiersz nie należy do wysokich lotów, łączenie prostoty ze słownictwem typu "wyjałowione" nie jest dobrym zabiegiem. Według mnie zasługuje na 3 z minusem/ 2 , dlatego zostawię go do oceny komu innemu.