Lustro miało szczere oczy

Użytkownik ocenił pracę na 4
Hej Paullito!
Słuchaj, utwór w połowie dobry. Powiem ci, że czytało się nieźle. W szczególności gdzieś do połowy właśnie. Potem wprowadziłaś niepotrzebny chaos. Szczerze - lepiej gdybyś napisała choćby: "i na co te uszy". Po cholerę wciskałaś tam oczy, o których nie było wcześniej słowa? Może chciałaś w jakiś sposób urozmaicić całe liryczne zajście, ale czasem to niepotrzebne. Czasem zwykła prostota wystarczy, nie zawsze od razu prostym tekstem wprowadzasz banał i błahość. Czytało się nieźle, bo w mojej interpretacji lustrem było własne "ja" podmiotu lirycznego. Kiedy bohaterka patrzyła w siebie było wesoło, radośnie - tak jak ONA lubi. Potem jednak gdy oko zostało zawieszone na innych, smutnych, fałszywych, zakłamanych - lustro przyjęło identyczną pozycję.
Wyróżniony wiersz o niemówieniu krzywdy - sam nie wiem czy był wart takiej operacji. Średnio kupiła mnie ta przenośnia, nie mówić krzywdy - jakoś dziwnie to brzmi. Wystarczyło by:

"takie usta nie krzywdzÄ… ludzi" czy coÅ› w tym rodzaju.

Całość po trochu niezła, po trochu przeciętna. Średnio kupuje mnie twój styl mieszania czytelnikowi w głowie jak we wstawce o oczach.

Puenta też średnia - wyleciałaś z tym pięknem niekoniecznie nawiązując do reszty utworu. W tym wypadku nie do końca to wypaliło.

Słuchaj, ja dam temu utworowi taką minus czwórkę, jednak nie mówię, że mi się nie podobało. Napisałaś go lekko, bez zbędnej przesady, jednak z niepotrzebną zawiłością w drugiej części. Niektóre fragmenty były faktycznie dobre, jednak jako całość nie jest to dla mnie warte wyżej niż 4. Po prostu gorsze utworu dostawały już tróję. Zresztą - na pewno ważniejsze dla ciebie są słowa komentarza, niż jakaś regulaminowa ocena, prawda? Także mrugam do ciebie sennym już okiem i akceptuję twój niezłej klasy utwór.

Peace,
Zoso