Lustro

W kawałkach tłuczonego szkła zamknięte
Samotne noce i wypełnione po brzegi dni
Długie spacery po niekończących się drogach
Trwające wieczność sekundy minuty i godziny

W brzęku tłuczonego szkła bezgłośnie
Wciąż da się słyszeć wołanie za wołaniem
Zadawane w głuchą ciszę kolejne pytanie
Pośród setek kawałków rozbitego ego

ImiÄ™ szeptane krwiÄ… rÄ…k skaleczonych
O ostre krawędzie brzmieć będzie wiecznie
W nieświadomych ustach choć w zbitych kawałkach
Jest zapisane wyraźnie że nie warto

Deszcz będzie padał każdego dnia
Mgła zasnuje minutę za minutą
Niepocieszone myśli będą snuć się moknąc
Wykrzykiwać rozpaczliwie jak trudno jest zapomnieć

Pozornie otrÄ™ Å‚zy moknÄ…c na deszczu
Cierpliwie poukładam kawałki zwierciadła
Nie chcę ocierać łez cudzymi łzami
Ułożę nowe lustro i nową historię

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 20.04.2009r.

Yumiko 21 04 2009 (16:15:54)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Takie poważniejsze zastrzeżnia mam jedynie do pierwszej strofy... Trochę przebija w niej tandeta, ale potem naprawdę ładnie. I przekazujesz emocje i jeszcze jak przeczytałam dedykację, która może bardzo pomóc w lepszym odczuwaniu emocji. Piękne metafory i naprawdę tak płynnie piszesz, że ach. Naprawdę zachwyciłaś mnie tą łagodnością, hmm nie wiem jak to opisać... no piszesz bez 'grudek', pięknie. W ostatniej strofie troszku przeszkodziło mi powtarzanie słowa 'łzy'. Daję pięć (to już dzisiaj trzecia ;)).