Lukrowa szklanka

Nanotechnologia ludzkiego oka
przez pryzmat szkła lukrowego
dotyka kształtów zamazanych słodyczą
próbują sprostać wymaganiom lukrecji


na zimnym denku
spoczywajÄ… uronione kropelki
niosące rozległe echo
czerpią przejrzystość


zanurzone w beznamiętności ucha
przelewa przez nie wosk
kształty zwiastują deszcz
rozlanie się motyli na płótnie


gdy już woskowe figurki przeznaczenia
tonÄ… w ziarenkach piasku
posadzka z umiarkowaną gościnnością
wita diamenciki drobnej rzeczywistości.

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 06.03.2009r.

paJola 08 03 2009 (17:32:49)

Użytkownik ocenił pracę na 6
Michał,ja nie wiem czy ja pojadę. Znaczy się ja na 100 musze jechać do katowic na ten Czeski. Ja go mam na 16,30 i trwa do 17,30. Tylko,że nie pamiętam o której my mamy jechać do tego radia. Ogromnie bym chciała no ale nie wiem.. Pan Ciecieręga jeszcze do mnie nie dzwonił i nie wiem czy wogóle ma zamiar. Więc jeśli janie pojade to odrazu życzę Ci powodzenia. :]

paJola 08 03 2009 (11:48:58)

'woskowe figurki przeznaczenia' miało tego nie być.. wyciągaj wnioski xD ogólnie jest ok

Dawied 07 03 2009 (00:41:10)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Pierwsza strofa przelukrowana, ale potem jest całkiem przyjemnie. Czegoś w tym utworze jak dla mnie brakuje. Jest rzeczywistość niebanalna, ujęta z wrażliwością, ale brakuje temu czegoś z życia. Wiersz jak najbardziej poprawny, ale do arcydzieła sporo zabrakło