Lobotomia

Użytkownik ocenił pracę na 5
Za każdym razem gdy czytam coś Twojego, mam wrażenie, że masz 18 lat. Po czym wchodzę na Twój profil i wyprowadzam się z tego chronicznego błędu. 18 to i tak za mało ;-) ale wiesz, piszesz tak dojrzale, że trudno uwierzyć w Twą młodość, nieopierzenie. Cóż wiemy o miłości, mając 16 lat... Widać, coś tam wiemy. Ale dość już liczb.
Wiesz, nie znam Cię, ale Cię lubię. Lubię Ciebie w Twoich wierszach, że doprecyzuję. Nawet te niedoskonałe momenty. Jakieś chybione przyimki i inne głupstwa. Obnażasz się bardzo w tym, co piszesz. Niczego nie udajesz. Czyste emocje. Ciekawie prowadzisz wywód podmiotu na kształt fabuły/opowiadania. Nie plączesz się/nie zapętlasz w przenośniach. Nie wiem, czy zdajesz sobie z tego sprawę, ale forma, którą nadajesz pracy, świadczy o dużej pewności siebie. Nie odbijasz na niej całej tej emocjonalności, którą naszpikowany jest wiersz i za to szacun (chodzi mi przede wszystkim brak przerzutni, poza jedną konieczną).
Zupełnie subiektywnie podoba mi się. Cała jego niedoskonałość i poplątanie młodzieńczych uczuć ze stanowczym przekazem. Mocna 5.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witam.

Lubię Twoją poezję za ten dobrze wyważony stopień skomplikowania - taki, który przyciąga uwagę i zmusza do zastanowienia. Subtelna różnica między poezją dobrego gatunku, a pseudopoetyckim bełkotem. Ten utwór zdecydowanie zalicza się do pierwszej kategorii. Świetnie wyważony stosunek prostoty i dosłowności do metafor.

Wiersz zaczyna się ze zrezygnowaniem - miał być katechizm, ale nie będzie. I to wcale nie dlatego, że nie podmiot liryczny nie potrafi (swoją drogą to wtrącenie świetnie dodało utworowi naturalnego wyrazu) tylko po prostu jest "sparaliżowany od żeber w głąb" - nieczuły, zraniony może i znieczulony. Natępna strofa pozostaje dla mnie tajemnicą, zwłaszcza fragment o karmnikach (przyznaję się bez bicia). Rozumiem, że w "abraham, który nie miał skrupułów" chodzi o fakt, że Abraham był gotów zabić swojego syna. Później rozumiem już prawie dosłownie, nie wiem czy słusznie, czy też nie. Lobotomia, czyli prawdopodobnie nawiązanie do leczenia chorób psychicznych - w końcu podmiot w miłość nie wierzy. Puenta ciekawa i pozostawiająca czytelnika z refleksją i uczuciem niepokoju.

Przepraszam za moją dość koślawą ocenę, powiem prosto: bardzo mi się podobało.

Pozdrawiam,
Szary sweter