***(Lekka smuga wiatru)

Użytkownik ocenił pracę na 1
Skoro autorka tak bardzo chce dostać banię za wiersz - to niech jej będzie. Dawno nie widziałem tak paskudnego przerosyu formy nad treścią, której brak jest, jak zwykle w takich wypadkach, maskowany fikuśnym stylem i fajną kostrukcją wiersza. Dodatkowo pokręcona resztka treści nie pozwala mi w końcu jednoznacznie stwierdzić, czy to wiersz o tęsknocie, czy zwyczajny wierszyk o miłości, czy może wyrażający głębsze jeszcze jakieś, znane tylko autorce, uczucia i odczucia. Krótko: przekombinowany, zagmatwany, za dużo formy, za mało treści. Elo.

mr.Radek, myślę, że nikomu nic by się nie stało gdybyś wyraził swoje zdanie.
Dobrze było by wiedzieć, co człowiek robi źle i czego ma unikać. :)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Emocjonalność, obrazowość, bezpośredniość. Tak w trzech słowach można scharakteryzować Twój wiersz. Dorzuciłabym jeszcze prawdziwość - na podkreślenie, zintensyfikowanie wyżej wymienionych przymiotów.
Jedyne, co do mnie nie przemawia, to zupełna niekonsekwencja stosowania dużych i małych liter, totalnie abstrakcyjna. To po kropce jednak duża czy mała litera? Wiele rozumiem, jednak też to wiele musi mieć ręce i nogi, jakiś, nawet zawoalowany, sens również mile widziany. Co ciekawe, przecinki, mimo swej dowolności pojawiania się w pracy, czemuś służą, czuć, że jesteś ich świadoma. Ich roli.
Ze spraw technicznych - ten tytył nie może tak wyglądać. jest ohydny - to raz. Dwa: tytułów wierszy nie umieszcza się w cudzysłowie. A wielokropek to naprawdę kiepska reklama. Póki co niech tytułem będzie pierwszy wers i trzy gwiazdki (standardowy zabieg w takich przypadkach). Gdybyś jednak życzyła sobie zmiany na inny, napisz.
Ode mnie 5.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Pierwsza i ostatnia strofa dotknęły mnie najbardziej. Nie wiem czy to kwestia kobiecej wrażliwości, czy może niesamowicie magicznej aury, jaką stworzyłaś, ale tak jak mówiła Astralka - tego wiersza nie da się chyba odebrać inaczej, niż bardzo osobiście. Tworzysz takie warunki, aby odbiorca zespolił się z podmiotem lirycznym i przeżywał razem z nim całą sytuację liryczną i doznania. Subtelność tematu, języka i stylu sprawia, że głaszczesz delikatnie duszę, nadając jej jednocześnie zupełnie skrajne uczucia. Mnie ujęłaś.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Uważam, że wiersz jest dobry! Myślę, że w wierszu jest bardzo
dużo emocji autora, zwłaszcza pod koniec."Strzegący dzikiego oddechu i szybkiego bicia serca" - wiele mówi! "Wykonamy
tysiące kroków, przejdziemy tysiące mil" , w połączeniu z
" na koniec i tak nawet nie zapamiętasz mego imienia" - głębokie słowa. Myślę, że wiersz mówi o niespełnionej do końca
miłości. Pytam , co jest ważniejsze w życiu człowieka?
Więcej nie muszę!

Mądrala, a ja tyle się modliłem nad wierszem i odpuściłem:)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Witaj.

Długo zastanawiałam się nad połączeniem dwóch pierwszych wersów z resztą rozpoczynającej wiersz strofy. W końcu nadeszło olśnienie, a wraz z nim - zachwyt. Bardzo podoba mi się taki wstęp, tworzący nastrój i pozwalający wyobrazić sobie stan ducha podmiotu lirycznego. Siedzi sobie taka, patrzy na okno - a tam wiatr odbija dłonie (czyje?). Bierze oddech. Jeden, drugi, trzeci... Pomimo tego miejsca, miejsca na oddech, podmiot jest wciąż okłamywany (przez kogo?).

Ze strofą drugą sprawa ma się gorzej. Zaczyna się ślicznie, bo ślicznie ukazuje zagubienie w tłumach, masach różnych słów, dźwięków - kłamstw(?) albo za różnorodnym światem. Kolejne wersy są zapewne bardzo osobiste i choć teoretycznie zarysowują mi jakiś obraz, trudno je zrozumieć bez kontekstu, bez rozwiązania, które mimo nawiązania nie nadchodzi. Właściwie ta część wydaje mi się być dość niespójną z całą resztą.

Kolejne strofy, aż do ostatniej, są o mijaniu się. Mijaniu o tyle rozpaczliwym, że podmiot o nim myśli, skoro poświęca mu czas. Zastanawia się nad istotą tego mijania, nad istotą pośród tylu wspólnych (lub podobnych) spraw, dróg... Smutne to strofy, bo początkowo wydaje się, że to ta druga istota jest problemem. Obejmuje wzrokiem podmiot, a zaraz potem spycha w oczu kącik. Przemierza z nim setki mil, ale i nie z nim, jakby obok. I ostatecznie mimo podobieństw, nie zapamiętuje imienia podmiotu... Więc podmiot czeka... By w rozwiązaniu, przy końcu, odejść. Zastanawiające, czy odejść na złość istocie, czy z rezygnacją...

Terilo, tu kończąc rozważania nad wierszem, przejdę do strony warsztatu. Bardzo podoba mi się zabieg, jaki zastosowałaś w pierwszej strofie. Poza cząstką drugą podoba mi się również jego niejednoznaczność, lekka enigmatyczność, która daje do myślenia odbiorcy. Na mnie Twój wiersz podziałał bardzo silnie: zaraz zaczęłam wyobrażać sobie smutek podmiotu, melancholię, rezygnację... Uczucia, z którymi się miota. Zaraz przypomniałam sobie jak to jest, gdy myśli krzyczą "ZOBACZ MNIE" - a tu ktoś, do kogo myśli te krzyczą zapomina nawet imienia...

Zastanawiałam się pomiędzy 4 (2 strofa!) a 5. Jednak - pozwolę sobie ocenić efekt końcowy, siłę wyrazu wychodzącą ze strony autorki i przechodzącą na czytelnika, na mnie - zostawiam 5.