Lalkofobia

W blond wplecione różowe pasma lansu
które zgniły już od przeterminowania

Na solarnej twarzy tęczowy heban
zdobi ich dziecięce oczy nieszczelnie ukryte

Wentylacja na biodrach przekraczajÄ…ca normÄ™
zapewne ukarzą ją mężczyźni wieczorem

Zdarta tapeta ze ściany współczesnej
a w niej taplajÄ… siÄ™ dojrzewajÄ…ce laleczki

KÄ…piÄ… siÄ™ w wodzie farbowanej
ponad poziomem morza przyzwoitości

Rzeczywistość ubarwiają pstrokatym pozerstwem
tworząc społeczeństwo infantylnych marionetek

Ale moich oczu rdza niszczÄ…ca nie pokryje

Jutro chwycÄ™ srebrne ostrze prawdy
i wbiję je w mózgi żywych laleczek

Wtedy uleci kropla czarnej cieczy zepsucia
i zmiesza się z bezradnym uśmiechem moich warg

Ocena: 5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 12.06.2009r.

takalama 14 06 2009 (12:14:15)

Użytkownik ocenił pracę na 5
no teraz to to jest dobre, bardzo dobre, i mogę z czystym sumieniem dać 5 :) cieszę się niezmiernie, że poprawiłaś pracę, gdyż szkoda byłoby zmarnować wiersz z tak dużym potencjałem w sobie - końcówka jest teraz bardzo bardzo dobra :)

Yumiko 14 06 2009 (10:27:02)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Kurcze dobry. Szczególnie podczas czytania ostatnich dwóch strof wyobrażam sobie takie sadystyczne dziecko ciachające nożem lalkę, a na twarzy ironiczny uśmiech. Na pewno wzbudzasz emocje, pozwalasz, a wręcz każesz czytelnikowi przeżywać to, co podmiot i pracować wyobraźnią. Niby opisujesz lalkę, starą, troszkę ohydnie zgniłą, ale czuję aluzję do dzisiejszych realnych, żywych lalek, no nie tak trudno ją wyczuć. Społeczeństwo infantylnych marionetek - świetnie. Końcówka też niezła. Świetny wiersz i większych niedociągnięć nie widzę również w sprawach technicznych. Pięć.