Kto mnie utuli

Witam - myślałam, że będzie raczej kometarz - marny wiersz - a tu - jak zwykle cieszą mnie te komentarze bo wiersz pisałam jednym tchem i nie zastanawiałam się nad doborem słów - on tak po prostu wypłynął ze mnie dziękuję

Użytkownik ocenił pracę na 5
to tak jakby ktoś opowiadał bajkę o melancholii szeptem, delikatnie. tu mi na myśl przychodzi wyrażenie "cichy smutek". i dostrzegam tutaj niemoc, która jest z jednym z najbardziej przykrych doświadczeń człowieka. podoba mi się, naprawdę mi się podoba.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Lubię taką poezję. Po trochu kojarzy mi się z Poświatowską. Prosto, bardzo prosto, a jednak ujmująco. Klimat został wymalowany idealnie. Czuję smutek, melancholię, pewne zamyślenie oczu błądzących po chodniku, powolnie idąc. Lekkość. Hm. Delikatność. O miłości, tak by chwyciło gdzieś wewnątrz pisać trudno. Jednak się udaje. A to jest niesamowite, gdy udaje się to przy pomocy tak prostych słów. Nie mogę powiedzieć, że ten wiersz jest na wskroś wybitny, czy coś w tym stylu. Po prostu chwycił mnie lekko za dłoń i poprowadził. Otulił swoim nostalgicznym płaszczem i idealnie wpasował się w mój nastrój. Już pierwsza strofa... Nie chcę tu wypisywać wielkich słowem interpretacji. Takie wiersze są ciche, piękne. Przeznaczone do tego, by je przeczytać, zadumać się, uśmiechnąć, uronić łzę. Może można byłoby wiersz bardziej rozbudować, pobawić się przerzutnią, zniwelować powtarzające się trzywersowe strofy, jednak tutaj mi to bardzo nie przeszkadza. Myślę, że mam uraz z przeszłości, kiedy wyłącznie tak pisałam:) i nie lubię tego. Proszę mi wybaczyć, jeśli za mało profesjonalnie oceniłam ten wiersz, lecz... czy musimy stać sztywno w powadze i regułach? Czasami nie trzeba wzniosłych słów. Czasami wiersz jest nam tak bliski, że od obcych wystarcza słowo "podoba mi się". Ja tu zostawiłam trochę więcej słów... Wspaniały utwór.