Ksieżycowe Requiem

Po czterech cyklach ksieżyca
podczas burzliwej pustej pełni
dobiega mnie wycie chóru
usidlonych istot

rozumiem

chyba wracam pamięcią przez
niecierpliwÄ… ciszÄ™
musujÄ…cÄ… przeciÄ…giem

od
uzależnienia fałszywych zastrzyków
bezwzględnej adrenaliny
po zapomnienie

jestem niedokładnie żywym pomnikiem
tego co nie przepłynęło
pomiędzy
smukłymi palcami sapiens

stworzona z obumarłej
efemerycznej siatki pajÄ…ka
stojÄ™
uwalniając atomy z płuc
waz z milionami
ekshibisjonistycznych diamentów

gwiezdny popiół potępioych
to nie wystarczy

zbyt wiele uderzeń zegara wybijało
kiedy sięgałam szczytów upadku
w imiÄ™ twojego requiem

teraz wraz z księżycowym chłopcem
i dziurawym bębenkiem
gram w rytm stąpnięć
twojej bezosobowej procesji śmierci

puste przestrzenie między
zwyczajnie nieczułymi obiektami
sugerujÄ…

że odpłynął sens szeptu
uwiÄ…zanych klawiszy

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 28.04.2009r.

Zuanshie 15 08 2009 (13:59:00)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Tytuł już na pierwszy rzut oka zaciekawił mnie. Wchodzę i se myślę: `Kurcze ile jest tego do czytania` a potem? Powiem Ci jestem mile zaskoczona. Zorientowałam się, że Twój styl nie jest banalny, piszesz ciekawie a co najważniejsze na ciekawe tematy. A ten wiersz naprawdę mnie ujął. Doskonale posłużyłaś się środkami stylistycznymi. Utwór ma charakter a zakończenie jest genialne. Dawno nie czytałam tak dobrej pracy. Zasłużona piątka z plusem.

Ancilla 28 04 2009 (17:09:43)

Użytkownik ocenił pracę na 4
nie potrzebne było to wtrącenie "rozumiem", bo zabrałeś mi ostatnie domyślenie. Całość jest do przełknięcia, kilka wersów bym wyrzuciła, parę zmieniła, ale nie jest źle. Zakończenie perfekcyjne, ono świeci na tle reszty. Podoba mi się temat wiersza, tytuł i motyw requiem.