Królowa śniegu

Gdzieś jest ma królowa śniegu,
z serca wiosnę mi wykradła.
Tuląc oddech do ust brzegu
mówię o niej - jaka ładna.

Jaka piękna ma królowa
i choć mieszka tak daleko,
słyszy pewnie moje słowa,
które niosą się jak echo.

Ona jeszcze nie wie o tym,
że te słowa z wiosną skradła.
Pyta myśli szytych złotem,
cóż za odwilż ją dopadła?

Któż to w wiośnie ukrył słowa?
Któż jej gniewu się nie lęka?
Któż jej ciepło podarował?
Od którego lód w niej pęka.

Co dzień żywię się nadzieją,
w nocy tęskniąc cicho szlocham,
że przybędzie tu z zawieją,
ja jej wtedy powiem kocham.

Niech otworzą się niebiosa.
Niechaj słońce zrobi swoje.
Niech ze śniegu będzie rosa,
z sopli lodu kwiatów zwoje.

Lecz jednego jestem pewien,
nie mam się zamiaru smucić,
bo jak rzekł mi mędrzec jeden,
skradła wiosnę, lato zwróci....

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 29.08.2010r.

szalonydziadek 12 09 2010 (11:55:58)

Bardzo dziękuję za miłe słowa!...pozdrawiam!

MGryglicki 31 08 2010 (19:22:29)

Przyjemnie operujesz, dobrze zresztą dobranym, słowem. Myśl jest jasna, płynna, przekazana przystępnie. Wiersz ułożony i przemyślany, to się czuje czytając. Cieszą podczas lektury rymy, które nadają pewnej rytmiki. Można by spróbować, wprawdzie nieco na siłę, ale sylabizmu czy średniówki. Nie mam jednak zarzutów, bardzo przyjemna poezja. Jestem za.