Królowa

Dokąd idziesz, Królowo świata?
Gdzie kończą się Twoje ścieżki?
SkÄ…d jesteÅ› i gdzie wracasz,
Gdy czarny atrament już nie śpi
A gwiazdy pędzą szeptem?

Masz twarz ukrytÄ… w cieniu; w kapturze
Schowałaś swe tajemnice i plany
I siedzisz pod cudzym domem na murze,
Czekając aż przyjdą wybrane barany;
Już pali się ogień na ołtarzu

Nie gaśnie świeca pod czaszką ze skały,
Co od wieczności po wieczność płonie
Przed Tobą człowiek jest taki mały,
Kiedy pochylasz się i całujesz go w skronie
By obudzić uśpione przeznaczenie

Ty, co dzban tej nadziei niesiesz
Przepełniony goryczą i łzami
Dla tych, którzy już nie śnią na Ziemi,
BÅ‚Ä…dzÄ…c obcymi alejami
Tęsknie szukają światła w tunelu

I milczy cisza na starym obrazie
Namalowanym na kolistym płótnie;
I każdy czeka, kiedy się pojawisz, na razie
Zwalniają zegary, ustają nasze kłótnie,
Czy gdzieś nie pukasz słucham w ciemności

Ocena: 4.667
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 08.02.2009r.

Dawied 13 02 2009 (19:53:46)

Użytkownik ocenił pracę na 5
Bardzo dobrze. Co prawda, fakt jak się czyta to w kilku miejscach trochę rytm szwankuje, ale to wszystko blednie przy reszcie. No nie wiem co mam tu jeszcze powiedzieć ;) Nie spodziewałem się Ewuś, super

m. r. vesper 08 02 2009 (17:51:05)

Użytkownik ocenił pracę na 5
ciekawy i rozbudowany :) Co prawda zawsze mi się w takie trudno wczytać, ale za wyjątkowo przekonujące metafory 5 ;]

skandalistka 08 02 2009 (10:51:51)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Podoba mi się wiersz. Użyłeś trafnych metafor. W niektórych momentach wybijasz się z rytmu i źle się to czyta, ale ogólnie forma jest poprawna. Treść mnie zaciekawiła. Cztery. ;)