Krew o smaku szampana

Użytkownik ocenił pracę na 5
Czytam i czytam, smakuję (bo jest co) i wiesz, tak nasuwa mi się, że gdybyś użyła czasu teraźniejszego wobec dwu pierwszych orzeczeń pierwszej części pracy byłoby bardziej "tu i teraz" - zwłaszcza w obecności "nie całuj już", jego natychmiastowości, umiejscowienia w czasie, dzięki temu dałabyś czytelnikowi możliwość utożsamienia się z podmiotem, spojrzenia jego oczami w czasie równoległym na rysowaną sytuacją. W przedstawionej przez Ciebie koncepcji widzę bardziej kartkę z pamiętnika (dość upiornego pamiętnika), co osłabia "dynamikę" mroczności. Ale to tylko moja sugestia. Oprócz czepienia się głupiego czasu, nie mam Ci nic, ale to absolutnie nic do zarzucenia. Co więcej, podoba mi się, bardzo podoba mi się sposób w jaki piszesz. To że zwracasz uwagę na detale, że na nich budujesz, obywając się bez oczywistości. O, i jeszcze z tego wszystkiego nie tworzysz jakiejś zamglonej historii, niejasnej czy wręcz a-interpretacyjnej dla czytelnika. Opisujesz coś, umówmy się, prozaicznego i to dość wprost, nie jednak na tyle, by znudzić. Nie nudzisz, lawirujesz pomiędzy słowami. Grasz na emocjach, sporo erotyki - trupiej, może zbyt dosadne słowo, może po prostu ukazujesz chory zachwyt nad aktem morderstwa, nad jego pięknem. Cóż, pomijając kwestie moralne, kupuję to. Pierwsza piątka dziś leci.