***[Kresów mur powieki]

Użytkownik ocenił pracę na 5
Początek bezbłędny, ach, tylko siedzieć i czytać i marzyć. Podoba mi się. W dodatku ten "chrust", jego trzask aż usłyszałam i poczułam. "Z bólem zespolony, duch łez pasożyt chłosta. Tak, gdy sercem wstrząśnie ciernie w łono wgniata." nieco słabiej, chociaz te ciernie też tutaj są trafne. "Gasnąc bezimiennie, są jak człek z ołowiu." to jest rewelacyjne! Człowiek porównany do ołowianej statuetki, smutne i takie rzeczywiste. Podoba mi się-zakończenie takze rewelacyjne.

Użytkownik ocenił pracę na 5
Staraj się nie pisać w tytule samych trzech gwiazdek, tylko otwierasz nawias i wstawiasz do niego pierwszy wers. Jeżeli chodzi o treść, to jest ona mocno uwieloznaczniona, miejscami wydawało mi się, że została tutaj zaburzona płynność treści, że trochę na siłę sklejasz ze sobą słowa. Poza tym to nie mam zarzutów. Po raz kolejny udowadniasz, że Twoje niebanalne podejście jest w stanie porwać czytelnika, mało tego, czytelnik sam chcę być porwany. Wydaje mi się, że interpunkcja tutaj nie była potrzebna, skoro praktycznie rzecz biorąc korzystasz w niej w zakończeniach wersów. Pomysł świeży, oryginalny, zawsze Twoje wiersze czytam z ciekawością, gdyż masz niebanalny styl i ciekawie operujesz słownictwem. Na tym wierszem można w zasadzie rozwodzić się długo, jego treść intryguje. Z minusem...