Kres

Użytkownik ocenił pracę na 5
Wiersz prosty, ale bardzo treściwy, i mimo swojej okrojonej formy można znaleźć chwilę na refleksję. To sprawia, że cały ten klimat, który stworzyłeś, staje się jeszcze bardziej osobisty i dotykający każdego odbiorcę z osobna. Tematyka jest codzienna, ostateczna i nie da się przed nią uciec - dlatego nie potrzebne jest zbędne owijanie tego w metaforyzmy i inne środki wyrazu, które sprawiłyby, że nie nazwałbyś rzeczy po imieniu. Wręcz przeciwnie, przy minimalnym wykorzystaniu środków stylistycznych nie owiewasz głównej pointy wiersza tajemnicą, tylko pokazujesz ją delikatnie, a jednocześnie bardzo dosłownie. I to jest w tym wszystkim piękne, bo nadaje tematyce sporo zwiewności. Mnie to ujęło, a z racji tego, że jestem fanką form miniaturowych subiektywnie postawię ciut wyższą ocenę i pracę zatwierdzę.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Przyznać muszę, iż jestem w stanie zaakceptować napisaną przez Ciebie zminiaturyzowaną rzeczywistość. Definiujesz ją w sposób skrótowy, dosyć skąpy, dając nazwę pojedynczym symbolom, a mimo wszystko jest w tym jakiś konkretny, trwały kształt. Myślę, że zakończenie, winno się odczytywać w nieco zmetaforyzowanym wymiarze, cały utwór zresztą nie karmi w żaden sposób jednoznacznością.

Czy jest tu coś głębokiego? Ja myślę, że poezja nie zawsze musi się sprowadzać do kopania łopatą, w celu znalezienia jakiegoś reliktu(to tak w ramach polemiki z poprzednikiem).

Jestem na tak i przyznać muszą(Tobie na ucho), że mi się spodobało.

Jeśli nie widzę tu niczego głębokiego, to źle?