Krematorium słów

Użytkownik ocenił pracę na 6
Zapomniałem się - wiadomo nowy .

Najpiękniejsze jest to serce które wlane w wiersz . Jestem nowy na stronie uczę się . Znajduję wiersze które czuję i mają ten swój środek - epicentrum . Wiersz przemawia i żyje a nie jest pustą wypowiedzią . Ty potrafiłeś wlać w wiersz nie tylko myśl, lecz też kawałek serca :) podziwiam

Użytkownik ocenił pracę na 6
Widzę, że wiersz spodobał Ci się, dlatego prosiłaś bym zostawił tobie rozdziewiczenie tej pracy :P Astralko (Blame). Teraz co do pracy, kojarzy mi się to strasznie z Różewiczem "mięso myśli, mięso czuje, mięso patrzy, kopuluje" to nie jest oczywiście cytat z wiersza wspomnianego autora, ale podobny sens zachowuje. Ożywiasz swoim utworem rzecz. Nadajesz jej cechy ludzkie, dodatkowo wzbogacasz całość masą doskonałych epitetów. Ujmujący, inspirujący, dający wiele do myślenia czytelnikowi wiersz. Slava! Salem.

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witaj.

To dziwne uczucie, tak przejmować się losem mebli, tak jak ja teraz - a ostatnio coraz więcej w moim życiu - tych wierszy o smutnym losie dróg asfaltowych, wierszy właśnie takich jak Twój, zwracających uwagę na takie pozornie nieznaczące rzeczy. Druga strofa jest przepiękna, a i wiersz tak cudnie się zaczyna, aż byłoby trudno nie podejść do niego bardzo emocjonalnie. Nie wiem jak bardzo dosłownie potraktowany jest przez Ciebie ten temat, ale właśnie skłania mnie do głębszych przemyśleń na temat historii i życia każdego takiego mebelka, szafy czy krzesła, tego ilu ludzi czasami przeżywa... I właśnie komentarz robi mi się nieprofesjonalny, bo piszę o sobie zamiast stricte o wierszu... Choć może czasami trzeba, żeby tak okrężnie pochwalić - przecież jeśli wiersz skłania do takich wewnętrznych rozmyśleń, kiedy wiersz zaczyna żyć własnym życiem, to coś musi w nim być. I jest, a jakże.

Pozdrawiam bardzo serdecznie,
A.