Koniec blasku - ciemność

Użytkownik ocenił pracę na 4
Próbujesz ugryźć temat boskości i człowieczeństwa do granic możliwości, zakładam, że jest to też droga do poznania samego siebie, tylko... Używasz podobnych schematów, nie próbujesz ująć tych kontekstów w innym świetle, na jakieś innej przestrzeni życiowej. Rozumiem, że to Twoja rozmowa z nim, ale warto chwycić się innym płaszczyzn. To tego trudny temat autyzmu, które tutaj świadczą o tym, że boski plan jest wadliwy i nie wszystko do siebie pasuje. Budowa też nie zachwyca, ponowne podkreślenie słów "ja - człowiek" nic specjalnego nie znosi. Zastanawia mnie druga strofoida czy ona miała brzmieć nieco bezsensownie jak mowa dziecka z autyzmem? Czy to niezamierzony skutek? Dla mnie Twój wiersz jest na takie okrojone 4, bo ostatnio nie potrafisz mnie zaskoczyć.