Konfesjonał

Magia prostoty niosła mnie
ku drewnianemu pudłu po święte dogmaty
Zza kratek nieświeżym oddechem
odezwał się ktoś mi znany
każdego czwartkowego i piątkowego poranka.

Co mam Ci powiedzieć?
Czy łączysz w sobie światło
Kościoła, nieba i ducha?
Czy tylko czekasz na to by
zadać mi modlitwy znoje,
tak bardzo niepraktykowanej
przeze mnie treści.

Tak, ta przeszłość mnie dręczy,
lecz nie bardziej niż przyszłość,
która brnie z pełnym impetem.
Robi dziki naskok na osobÄ™ niepewnÄ…
swojego ego.

Dlaczego Bogu mam się spowiadać z tego,
co sam widział i znał?
Nie chcę przepraszać
za to, co jest mi już znane.
Chcę oczyścić sumienie z tego, kim przez
przyszłe doświadczenie się stanę.

Ocena: 4
Liczba komentarzy: 2    
Data dodania: 31.12.2010r.

Zoso 01 01 2011 (22:06:13)

Użytkownik ocenił pracę na 4
"Co mam Ci powiedzieć?" - nie mówisz tego księdzu, tylko Bogu, jeśli jesteś chrześcijanką powinnaś wiedzieć, że ksiądz to tylko pośrednik. :) Osobiście jestem przeciwnikiem spowiedzi, nie chodzę do tytułowego "konfesjonału", mam zaufanego księdza i przeprowadzam spowiedź u niego w domu. Wydaje mi się, że jeszcze nie znalazłaś do końca istoty spowiedzi i się jej trochę boisz szukając kontrastu i powiązania jak poniżej zostało wymienione - między świętościami, a drewnianym pudłem. Podoba mi się, ale stawiam mocną czwórkę. Pozdrawiam!

Pawlak 31 12 2010 (13:01:12)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Głośne myśli. Lubię.

Burza nastroju. Podoba mi się. Z jednej strony kpiące "drewniane pudło", z innej "święte dogmaty".

Myśli o praktyce i hipokryzji. To też lubię.

Zakończenie mnie jednak nie satysfakcjonuje. Nie tłumaczy jak dla mnie do końca powodu publikowania tych rozmyślań.

Rozumiem, że zamiast rozliczyć się z przeszłością aby iść dalej, wolisz po prostu zamknąć dany rozdział i rozpocząć nowy ;)