Komunikacja międzyżyciowa

kolejny raz uciekł mi pociąg
z celem w Nibylandii

codziennie poszarpane życie
upycham w walizki
jeszcze bardziej używając jego biedy
i przychodzę coraz wcześniej
na peron

naiwny ze mnie człowiek
bo nadal wierzÄ™
że tutaj wyprostują się krawędzie
mojej przyziemnej ścieżki

chyba jednak zbyt mnie kochasz

raz zaprzyjaźniłam się z motylami
i nawet latałam z nimi
tracąc wysokość nie czując posadzki
i ucisku sumienia
spadłam jednak na grzbiet słonia
wyścielonego poduszką
nici z Nibylandii

lecz skąd na słoniu poduszka

pociąg sobie zwiał
znów subtelnie wykiwana
siedziałam po środku
wielkiego wysypiska życia

chyba mam tu zostać

może z czasem
już mnie nie ujrzysz na tej
oszklonej podłodze dworca

sam przecież
dobrze będziesz wiedział
kiedy kupić mi bilet
i przetransportować spokojnie
do lepszego czasu

Ocena: 0
Liczba komentarzy: 1    
Data dodania: 05.06.2009r.

Ilveran 06 06 2009 (23:09:53)

Ciekawie, trzeba przyznać. Trochę gdzieniegdzie przeszkadzało mi połączenie niektórych zdań, o i tu nie widzę wyraźnego powiązania: "spadłam jednak na grzbiet słonia wyścielony poduszką nici z Nibylandii", ale to takie małe uwagi. Trochę się ciągnęło przy czytaniu, ale zgrabną treścią umiliłaś czytanie. Raz czy dwa ładna metafora też się trafiła. Pracujesz, to widać. Twoje prace są lepsze, dążysz do dojrzałości, to bardzo dobrze. Tylko trochę warsztatu i będzie jak znalazł. Pozdrawiam dobrze zapowiadająca się poetko.