Kompres beznadziejności

Użytkownik ocenił pracę na 3
Co mnie odepchnęło od tego wiersza - monotonia. Strofoida druga i ostatnia zostały zbudowane na podobnej zasadzie. Oparłaś się na paralelizmach składniowych. Czytałam wiersz jak w nieprzyjemnym transie. Lekko znudzona. To Twój trzeci utwór w panelu i mam niemiłe uczucie, że czytam o tym samym, że przeżywam podobne emocje, że widzę paralelne obrazy. Nawet jeśli to tylko przeczucie nie można do niego dopuszczać. Opisujesz sytuację, w której zima gaśnie w promieniach słońca. Ożywiłaś przyrodę, aby wzmocnić przekaz, by każdy mógł się wczuć w zimę i jej stan. Widzę wiele środków, trochę odbiera to magię klimatu, pojawia się słowo 'bezkres' - nie pierwszy raz. Zrezygnowałabym z niektórych epitetów, które robią wrażenie, jakbyś chciała popisać się bogactwem językowym. Rezygnacja na rzecz niedomówień. I tak wiersz zbudowany jest na metaforach, przez które trzeba przeniknąć. Czuję się skonfundowana. Nie mogłam się wczuć w treść, poczuć empatii. Ode mnie 3.

Użytkownik ocenił pracę na 4
Początek nie był najlepszy, ale stopniowo wiersz był ciekawszy. Dzięki formie fajnie się czyta, tak lekko i spokojnie. Koniec był najlepszy, czasownik 'odeszła' na samym końcu, dobrze wygląda i zostaje tak wyróżniony. Nie mam za bardzo się rozpisywać tutaj, bo wiersz nie ma usterek, ale w jakiś szczególny sposób mnie nie zaciekawił. Mocna czwórka.