Komar

przywiozłam z podróży serce bursztynowe
skarb przed światem za szkłem ukryty
pod nim ziarna piasku kolorowe
wewnÄ…trz ostatni komar lata spowity

umarł godnie tkwiąc w bursztynie
tulony ciepłymi słońca promieniami
choć z niczego więcej już nie zasłynie
zwiąże się ściśle ze wspomnieniami

nie poświęcił się dla bursztynu świadomie
i nie umarł z nadzieją że w pamięci zostanie
lecz stanÄ™ twardo w jego obronie
bo dla nas skarbem siÄ™ biedak stanie

wokół serca z muszli osłona
nad nim głębia morskiej wody nęci
a ja chcę umrzeć jak komar - na skarbie złożona
i na zawsze zapisana w pamięci

Ocena: 4.5
Liczba komentarzy: 3    
Data dodania: 11.06.2009r.

BlackQueen 11 06 2009 (21:09:30)

Użytkownik ocenił pracę na 5
A mi się podoba. Taka krótka bajeczka z morałem. Gdyby nie rymy, byłoby już gorzej. Stawiam pięć, zasłużone.

PookyFan 11 06 2009 (21:06:24)

Użytkownik ocenił pracę na 4
Oceniłbym na trzy, a nawet na dwa, jednakże... no kurcze, urzekłaś mnie pięknym połączeniem słów. Głupio to zabrzmi, ale Twoja polszczyzna jest naprawdę świetnie wyeksponowana w tym wierszu, słowa niebanalne, przemyślane, ale trochę tresci mało, chociaż znajdzie się jej trochę, tak więc - za poprawną formę, treśc do przełknięcia i świetną polszczyznę - cztery.

Yumiko 11 06 2009 (20:59:09)

Nie podoba mi się metafora komara. Sam pomysł nie przypadł mi do gustu. Używasz prostego języka, ale czasami banalnego. Rymy niektóre trącają tandetą... pisaniem na siłę. W sumie sens wiersza nie jest nadzwyczajny, niczym nie przyciągasz, nie zaskakujesz. Jeśli chodzi o sprawy czysto techniczne, to błędów większych nie ma. I kolejny wiersz z jakim mam problem. Ja go nie czuję.