Kolejna albo następna

Użytkownik ocenił pracę na 6
quovadis - swoim komentarzem pokazałeś wszem i wobec, że nie tylko reprezentujesz sobą mistrza kraju w czepianiu się, ale również to - że jesteś ogromnym ignorantem pozbawionym wyobraźni,
wiesz - za to twoje miniatury (szczególnie najnowsze) są tak niesamowicie dopowiedziane, że się uszami wylewa - praca okraszona banałem? Pan już dzisiaj nie pije, rozumiem krytykę - wtedy bym się nawet nie odezwał, jednak swoją (cóż) fraszką na końcu komentarza ukazałeś oblicze bezczelności i nie spodziewałem się, że osoba pisząca tak dobrą poezję może być tak niedojrzała i niezmiernie przesiąknięta jadem. Eh,

elafel,
trochę czasu minęło odkąd miałem okazję komentować twój ostatni wiersz, jednak twój styl wciąż pozostaje niezmienny. Widzę dojrzałą kobietą przesiąkniętą życiem, poezją, doświadczeniem i marzeniami - urzekasz swoją poezją za każdym razem i powodujesz we mnie promyk nadziei - że tej strony nie odwiedzają tylko zakompleksione nastolatki, ale również kobiety takie jak Ty. Ja tutaj banału żadnego nie dostrzegłem - przeciwnie - bardzo mi się podobało, kolejny już raz.

Smutne, ale przy odpalaniu w przestrzeń jako podmiot liryczny przedstawiła mi się ciężko chora kobieta, wygładzenie przez wiatr grymasów jest pogodzeniem się z jej losem, bose myśli nie potrzebują już snu, tylko ostatnie ziarenka emocji starają się usilnie do nich przyklejać.
Nawet pakty z diabłem nie dodają nadziei, gdy zbliża się ostateczność, zapachy wspomnień, pamięci, emocji zaczyna oblepiać brud - ostatnie dwa wersy są zwrotem do kogoś ważnego dla podmiotu, prosi by nie nazywać jej poetką - w świecie choroby nie dostała pióra, to po prostu wersy życia i przeżycia.
Bardzo dojrzała i przede wszystkim smutna poezja - a tobie quovadis radzę się poważnie zastanowić zanim napiszesz kolejny komentarz o pseudo-inteligentnym zabarwieniu, bo tym razem sam siebie ośmieszyłeś. Albo ośmieszyłaś, ta gra z nieujawnieniem płci też zaczyna być nudna.



Zoso

Użytkownik ocenił pracę na 1
Pasikonik, trafił ale nie w sedno, tylko strzelił gafę, bo wiersz niespójny, okraszony banałem, sklejony z dziwnie niedopowiedzianych fraz:
... znowu ogrom (czego?) stanie siÄ™ kamieniem
nic nie mówiącym...
... sen wkrada się w spękania (jakie/czego?)...
...resztki ziarenek (czego?) zostajÄ…...
... ani nie zakończy systemu odpalania (podmiot jest rakietą, hi, hi - bzdura) w przestrzeń
brudem smutnieje(dlaczego? i dlaczego smutnieje - i jak manifestuje się wesoły brud) każdy kolejny
zapach pamiętania ...

można by tak do końca tego u-tworu przytaczać, przytaczać, przytaczać - żeby całość była przynajmniej jakaś katoptryczna, a tak to całość nie więcej jak takie [i]pitolenie o Szopenie[/i]! Więc u-twór podsumuję po swojemu:

Słońce przypierdala na niebie
pszczółka nektar w kwiatkach grzebie,
ptak dupę se w wodzie chłodzi.
Kurwa! Lato piękne, a my młodzi!

Użytkownik ocenił pracę na 6
Czyżby ten wiersz był krytyką własnych marzeń i słów?
Pierwsze dwie strofy sÄ… formÄ… niezadowolenia i zawodu.
Podmiot nie jest zachwycony z dokonań.
Podmiot mówi, że nawet nieczysta siła nie jest w stanie
pokonać ludzkiej słabości:)
Ostatnie dwa wersy sÄ… samokrytykÄ…, tak rzadkie w samozachwycie.
Podziwiam - elafel