Kochać o zmierzchu

No tak, za komentowanie Twojej pracy biorę się po raz drugi, bo mi się kochany komputer wyłączył.;p No, ale do rzeczy ... Zacznę od tego, że wydaje mi się, że rymy były szukane na siłę, to się czuje... Rymy są dokładne, męskie. Nie podoba mi się interpunkcja, bo wydaje mi się, że zepsuła ona płynność, poślizg. Wiersze o miłości są specyficzne, czasami lepiej jest pozostawić czytelnikowi to, gdzie się zatrzymać. Ten rodzaj tekstów jest nacechowany emocjami - nie przewidzisz w którym momencie czytelnik będzie chciał się zatrzymać. No i warto zaznaczyć, że Tobie również udało się włożyć tu nie lada dawkę emocji. Muszę przyznać, że środki stylistyczne są na dość wysokim poziomie - choć końcówka mi się nie do końca podoba, a to dlatego, że popadłeś tu w lekki banał. Miłość jest już dość utartym tematem, powiem więcej - miłość jest schematem, według którego ludzie oceniają świat - chore, prawda ? (No, ale dość tych dygresji)... Jak już wcześniej wspomniałem miłość jest schematem - ty w pewien sposób (aczkolwiek nie do końca) zacierasz ten schemat i tworzysz "własną miłość". Jak Tobie się to udało według mnie ? Szczerze powiedziawszy, nie wiem. Są momenty, które na prawdę wgniatały mnie w fotel i przenosiły do innego świata, acz były też takie, które były po prostu złe. Myślę, że nie wstawię oceny, tak będzie lepiej. Pozdrawiam.