Klamka zapadła?

Użytkownik ocenił pracę na 6
Witaj Dawiedzie! Przyznam szczerze na pierwszy rzut oka wiersz Twój wydał się dla mnie dużą zagadką, jednak z każdym kolejnym odczytem i wgłębieniem się w treść i przekaz Twojego utworu coraz bardziej czułem się uwięziony w sieciach jego uroku i wysublimowanej emocji, którą Twój utwór niesie. Na pewno nie jest to poezja łatwa, zapraszasz czytelnika do uczty intelektualnej, a staje się to za sprawą symboli i wyszukanych metafor, którymi operujesz w swojej poezji. A tak swoją drogą, to muszę Ci pogratulować utworu, bardzo mi przypadł do gustu. Przekazujesz dużą dawkę emocji nie używając przy tym prostoty, która jest chyba łatwiejsza w tego rodzaju celach wiersza, trafia w bardziej bezpośredni sposób, Tobie udało się to tak jak mówiłem wcześniej przy użyciu wysublimowania i niełatwych w odbiorze metafor.
Dodałeś wiersz do kategorii filozoficznych, aczkolwiek ja czytając Twój utwór, myślałem o miłości, oferujesz czytelnikowi wolną drogę interpretacyjną, nie ma jednej, konkretnej i prawidłowej interpretacji w przypadku Twojego utworu, co się także bardzo chwali. Za sprawą ostatniej strofy, a zwłaszcza puenty w moim odczuciu wiersz Twój przybiera dosyć nostalgiczny wymiar. Dość ważny jest w Twoim utworze symbol klamki i tu pozwolę sobie na dosyć subiektywną interpretację, pierwszą strofę bowiem odbieram jako pragnienie indywidualnego przeżywania uczucia, które tak jak piszesz jest szklane, kruche. Następnie mówisz o tym, iż pewna wartość(w przypadku mojego postrzegania wiersza była to właśnie miłość) jest bezczeszczona. Mleczny miąższ jest deptany, jak napisałeś. No i puenta, która przepełniona smutkiem, nadaje wierszowi niezwykłego uroku.
Pozwól kurczę, że Ci podziękuję za ten wiersz i za emocje, które mi towarzyszyły podczas jego czytania. Chłopie, stworzyłeś poezję naprawdę wysokich lotów i trafiłeś wprost do mojego serca.